Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/3239 K.2024/3157

Sanığın tehdit suçundan verilen beraat kararını temyiz etmekte hukuki yararının bulunmadığı anlaşılmıştır.

Kasten yaralama suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli ve 2016/310 Esas, 2016/479 Karar sayılı

kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2,3-a, 52/2,4. maddeleri uyarınca 3.600 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle, soyut iddia dışında mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, usul ve yasaya aykırı olan kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ile katılanın olay tarihinde evli oldukları, ancak bir süredir ayrı yaşadıkları, olay günü sanığın, katılanı arayarak bir araya gelmek hususunda konuşmak için parka çağırdığı, burada çıkan tartışma sırasında katılana eliyle vurarak basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaraladığı anlaşılan olayda,

2. 14.07.2021 tarih 31541 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7331 sayılı yasanın 23. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesine eklenen “175/2. maddesi uyarınca duruşma günü belirlendikten sonra basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme de gözetilerek, basit yargılama usulünün uygulanamayacağı anlaşıldığından, Tebliğnamenin bozma istemli görüşüne iştirak edilmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, katılanın beyanını doğrulayan adli muayene raporunun içeriğine göre, sanığın üzerine atılı suçun sübuta erdiğinin kabulü ile mahkumiyetine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesi ile 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde. “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir.

Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir.

Hükümlünün hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde verilen adli para cezasının ödememesi durumunda ''hapse çevrileceğine'' karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de, söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

A. Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanığın temyiz talebinin tehdit suçundan verilen beraat kararının gerekçesine yönelik olmadığı gibi, hükmü temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,