Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/3490 K.2023/5470

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Reyhanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2015 tarihli ve 2014/431 Esas, 2015/399 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri ile son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bu kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 25.11.2020 tarihli ve 2020/13221 Esas, 2020/17230 Karar sayılı ilâmıyla özetle;

a) Sanığa ek savunma hakkı tanınmadan 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinin uygulanması

b) Birden fazla nitelikli halin ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında temel cezaya hükmedilirken sonuca etkili şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini,

c) İlk haksız hareketin kimden geldiğinin belirlenmeye çalışılması, bunun mümkün olmaması halinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine değerlendirerek sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgarî (¼) oranında uygulanması gerekip gerekmediğinin karar yerinde tartışmasız bırakılması,

d) 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına ilişkin yasa değişikliklerinin dikkate alınması gerektiği,

Nedenleriyle bozulmasına ve 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verilmiştir.

3. Reyhanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.11.2022 tarihli ve 2021/59 Esas, 2022/440 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri ile son cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; eksik incelemeye, beraat kararı verilmesi gerektiğine, meşru savunmaya, tahrikin derecesine, yetersiz gerekçeye, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü ilk haksız hareketin kimden geldiği tespit edilemeyen şekilde çıkan kavga sırasında, sanığın silah kabzesi ile mağdurun başına vurmak suretiyle yüzünde sabit ize ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Sanık savunması, mağdurun beyanları, kavganın diğer taraflarının ve tanıkların anlatımları, tutanaklar, nüfus ve adlî sicil kayıtları ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

3. ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen adlî muayene raporları ile mağdurun yaralanmasının yüzünde sabit ize ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği halde, bozma gereklerinin kısmen yerine getirildiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmında, birden fazla nitelikli halin ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında temel ceza tayin edilirken sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği belirtildiği halde, temel cezanın 1 yıl 6 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayin edilerek bozma ilâmının etkisiz kılınması ve yine sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri ile son cümlesi,

29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince belirlenen "3 yıl 9 ay" hapis cezası üzerinden, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince (1/6) oranında indirim yapıldığında, sonuç cezanın 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 13 ay 15 gün olarak hatalı hesaplanması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık müdafiinin; eksik incelemeye, beraat kararı verilmesi gerektiğine, meşru savunmaya, tahrikin derecesine, yetersiz gerekçeye, vesaire yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosya kapsamında eksik incelemenin bulunmadığı, mağdurun beyanları ile uyumlu adlî rapor içeriği, kavganın diğer taraflarının anlatımları ile sanığın tevilli ikrarı karşısında eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

karşılıklı yaralama şeklinde gerçekleşen olayda ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilememesi nedeniyle sanık lehine meşru savunma koşulları oluşmayıp Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince asgarî seviyede (1/4) oranında haksız tahrik indirimi uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığından,

anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde ve sair hususlar yönünden eleştiri nedenleri dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR