Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/4574 K.2025/2237

İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.04.2021 tarihli ve 2020/327 Esas, 2021/206 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 26.01.2023 tarihli ve 2021/1158 Esas ve 2023/142 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastının bulunmadığına, suçun taksirle işlendiğine ilişkindir. 2. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın eyleminin tasarlayarak, canavarca hisle ve eziyet çektirerek kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturacağına, teşebbüs nedeniyle üst sınırdan ceza tayin edilmesi ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ile katılan arasında alacak verecek meselesinden dolayı husumet bulunduğu, olay tarihinde katılan sevk ve idaresinde bulunan tırla seyir halindeyken, sanık da sevk ve idaresindeki tırla katılanı takibe başladığı, otoyolda aracını katılanın aracına doğru sürerek sıkıştırdığı, katılanın zaman zaman aracını emniyet şeridine doğru yönlendirerek kaçmak zorunda kaldığı,

sanığın aracını Kuzey Marmara Otoyolu Eyüp Çift Alan Aytemiz Petrol İstasyonu'na park ettiği sırada peşine de katılanın aracını aynı yere sanığın aracının yanına park ettiği, tarafların araçlarından inerek alacak verecek meselesi yüzünden tartışmaya başladıkları, tartışma esnasında sanığın cebinden çıkardığı paraları katılana gösterip "paran kadar konuş" diyerek tekrar aracına bindiği, aracına binerken de katılana "Aracı senin üzerine kırarım!" dediği,

katılanın arabasına binmediğini fark ettiği halde aracını sağa manevra yapmak suretiyle katılanın aracının sol dikiz aynasına çarpacak derecede yaklaştırıp katılanı sanığın tırı ve kendi tırı arasında sıkıştırarak yaşamını tehlikeye sokacak derecede yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın katılanı görerek ve yaralama amacıyla isteyerek eylemini kasten gerçekleştirdiği anlaşıldığından sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, tasarlayarak,

canavarca hisle ve eziyet çektirerek öldürmeye teşebbüs şartlarının gerçekleşmediği, katılandan kaynaklanan haksız bir söz ya da eylem bulunmadığından sanık lehine haksız tahrik indiriminin uygulanma koşullarının oluşmadığı, takdiri indirim hükümlerinin Mahkemece yeterli ve yerinde gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın sevk ve idaresindeki tır ile yol boyunca katılanın sevk ve idaresindeki tırı sıkıştırarak trafik güvenliğini tehlikeye soktuğu daha sonra sanığın tır parkına girip park ettikten sonra aralarında alacak meselesinden kaynaklı husumet dolayısıyla katılanı, kendi kullandığı tır ile katılanın park halindeki tırı arasında sıkıştırarak İstanbul

2. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 25.11.2022 tarihli raporuna göre hayati tehlike geçirmesine ve hayat fonksiyonlarına etkisi ağır (5) derecede kırığa neden olacak şekilde yaraladığı ve tüm vücudunda %62 oranında engele neden olduğu olayda, teşebbüs nedeni ile 9 ile 15 yıl arasında hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile uygulama yapılırken, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, makul ile üst sınır arasında makule yakın bir ceza tayini yerine yazılı şekilde 10 yıl hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafi ve katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 26.01.2023 tarihli ve 2021/1158 Esas ve 2023/142 Karar sayılı kararının teşebbüs uygulaması sırasında belirlenen ceza miktarı yönünden 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-(a) maddesi uyarınca İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi