Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/5431 K.2023/5788

Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2023/7003 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58228 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyasının onaylı sureti Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58228 sayılı kanun yararına bozma isteminin. “Dosya aslının, sanıklar hakkında verilen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 06.12.2021 tarihli ve 2019/4760 Esas, 2021/22178 Karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine, Dikili

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/556 Esasına kayden yargılamanın derdest olması sebebiyle mahallinde bulunmakla, onaylı sûret üzerinden yapılan incelemede. Dosya kapsamına göre, suç tarihinde sanıkların mağduru kollarından tutarak zorla araca bindirip uzaklaştıkları, sanıkların mağduru hem araç içinde hem de araç dışında darp ederek alıkoymaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin, kül halinde, cebir uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu,

kasten yaralama eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olduğu ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, eylemler bölünerek ayrı ayrı hükümler kurulması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hükümlüler ...ve ...'ın katılan ...'ın yeğenleri olduğu, olay günü katılanın tanık ....'nin evinde bulunduğu sırada hükümlülerin tanığın evine geldikleri, hükümlü ...'ın katılana ''gel lan şerefsiz buraya, bin lan a..na k.. şerefsizi arabaya'' şeklinde sözler söyleyip hükümlü ... ile birlikte katılanı kollarından tutarak araca bindirdikleri, ...mevkiine götürdükleri, araç içerisinde katılana yumruk atarak yaraladıkları, katılanın arabadan atlayarak kaçtığı iddiasıyla Dikili Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.05.2013 tarihli ve 2013/764 Soruşturma, 2013/375 Esas,

2013/156 İddianame numaralı evrakı ile düzenlenen iddianame üzerine yapılan yargılama neticesinde hükümlerin hakaret, kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetlerine karar verilmiştir. 2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen kararların sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 06.12.2021 tarihli ve 2019/4760 Esas, 2021/22178 Karar sayılı kararı ile anılan kararların.

“Somut olayda, suç tarihinde sanıkların mağduru kollarından tutarak zorla araca bindirip uzaklaştıkları, sanıkların mağduru hem araç içinde hem de araç dışında darp ederek alıkoymaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin, kül halinde, cebir uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu,

kasten yaralama eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olduğu ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, eylemler bölünerek ayrı ayrı hükümler kurulması suretiyle CMK'nin 225/1. maddesine aykırı davranılması,” Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin bozma ilâmı gereği Dikili

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2023 tarihli ve 2022/556 Esas, 2023/209 Karar sayılı kararları ile hükümlüler hakkında; a) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, b) Kasten yaralama suçundan,

hükümlünün eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma oluşturduğu ve kasten yaralama eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olduğu ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği anlaşıldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen cezanın, temyiz edildiği henüz kesinleşmediği belirlenmiştir. 4. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinde yer alan.

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme uyarınca inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; hükümlülerin gerçekleştirdiği kasten yaralama eylemlerinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturması nedeniyle hükümlüler hakkında kasten yaralama suçundan da mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlüler hakkında kasten yaralama suçundan verilen Dikili Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2014 tarihli ve 2013/205 Esas, 2014/188 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin cezanın kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden.