Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/5463 K.2024/3138

Nitelikli dolandırıcılık, nitelikli yağma ve muhtelif suçlardan Denizli Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'ın, infaz edilen cezası dışında başka bir suçtan hakkında mahkûmiyet kararı verildiği ve Denizli İnfaz Hakimliğinin 23.12.2021 tarihli ve 2021/15308 Esas, 2021/15561 Karar sayılı içtima kararının bulunduğundan bahisle kapalı ceza infaz kurumuna iade edilmesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 07.01.2022 tarihli ve 2022/139 sayılı kararını müteakip, hükümlünün 13.03.2022 tarihinde yakalanması üzerine,

Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, hükümlünün Covid-19 izninde olduğundan hakkında kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının verildiği 07.01.2022 tarihi ile yakalandığı 13.03.2022 tarihi arasında sürenin cezanın infazından sayılması talebinin kabulüne ilişkin Bursa 4. İnfaz Hâkimliğinin 17.03.2022 tarihli ve 2022/1788 Esas, 2022/1834 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair merci Bursa

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.09.2022 tarihli ve 2022/1175 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 94660652-105-20-27224-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve 2023/60917 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve 2023/60917 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

“5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un "Açık ceza infaz kurumları" başlıklı 14 üncü maddesinin altıncı fıkrasında yer alan, "Hükümlülerin, suç ve ceza türlerine göre, açık ceza infaz kurumlarına ayrılıp ayrılmamalarına, açık ceza infaz kurumlarında geçirecekleri sürelere, kapalı ceza infaz kurumlarına gönderilmelerine, doğrudan açık ceza infaz kurumlarına alınmalarına, doğrudan açık ceza infaz kurumlarına alınanların kapalı ceza infaz kurumlarına gönderilmelerine ve diğer hususlara ilişkin usul ve esaslar yönetmelikte gösterilir." şeklindeki ve anılan Kanunun geçici 9 uncu maddesinin altıncı fıkrasında yer alan,

"Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar, Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar hariç olmak üzere, toplam hapis cezası on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve daha fazla olanlar ise üç ayını kapalı ceza infaz kurumunda geçirmiş olan iyi hâlli hükümlülerden ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmalarına bir yıl veya daha az süre kalanlar, talepleri hâlinde açık ceza infaz kurumlarına gönderilebilirler.

Bu hükümlüler, açık ceza infaz kurumlarında barındırılır. İlgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya, beşinci fıkrada belirtilen süreler içinde hak kazandıkları takdirde beşinci fıkra uyarınca izinli sayılırlar. Beşinci fıkrada belirtilen sürenin tamamlanmasından sonra ise açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanıp kazanmadıklarına bakılmaksızın, 95 inci maddede düzenlenen izin hakkından yararlanırlar.

Bu fıkra hükmü 31/7/2023 tarihine kadar uygulanır." şeklindeki, Anılan Kanun'un "İzinler" başlıklı 93 üncü maddesinde yer alan, "(1) Yüksek güvenlikli ceza infaz kurumlarında bulunanlar dışındaki hükümlülere mazeret izni, özel izin veya iş arama izni verilebilir. İzinde geçen süreler hükümlülükte geçmiş sayılır.

(2) İzinlerin kullandırılması ile ilgili ayrıntılar Cumhurbaşkanınca çıkarılan yönetmelikte gösterilir." şeklindeki, Aynı Kanun'un "Özel izin" başlıklı 95 inci maddesinde yer alan, "(1) Açık ceza infaz kurumlarında bulunanlarla kapalı ceza infaz kurumunda olup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazananlara, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini veya güçlendirmelerini ve dış dünyaya uyumlarını sağlamak amacıyla kurum en üst amirinin önerisi ve Cumhuriyet Başsavcılığının onayı ile üç ayda bir, yol hariç yedi güne kadar izin verilebilir.

(Ek cümle:14/4/2020-7242/39 md.) Hastalık veya doğal afet gibi zorunlu hâllerde bu izinler birleştirilerek kullandırılabilir." şeklindeki, Anılan Kanun'un geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrasında yer alan, "Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler,

31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere yedi kez uzatılabilir.

Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında, 5275 sayılı Kanun'un geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler,

105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlülerin 31/05/2020 tarihine kadar izinli sayıldığı ve salgının devam etmesi hâlinde bu sürenin Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere yedi kez uzatılabileceğinin belirtildiği ve anılan düzenleme uyarınca Adalet Bakanlığınca söz konusu sürenin 2 aylık sürelerle uzatıldığı,

yine bahse konu düzenleme uyarınca izinli sayılanlar hakkında anılan Kanun'un 95 ve 97 nci madde hükümlerinin uygulanacağı, bu itibarla Covid-19 sebebiyle izinli sayılan hükümlülerin izinde geçirdikleri sürenin infazdan sayıldığı gözetilerek yapılan incelemede, Somut olayda, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iade edilmesine dair Denizli Açık Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 07.01.2022 tarihli kararı öncesi Covid-19 izninde olduğu, açık cezaevinde kalma şartlarını kaybetmesi nedeniyle hakkında yakalama emri tanzim edildiği ve 13.03.2022 tarihinde yakalanarak Bursa E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna alındığı,

Covid-19 iznindeyken açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını kaybeden hükümlünün kapalıya iade kararı tarihinden sonra ceza infaz kurumu dışında geçirdiği sürelerin infazdan sayılmayacağı, anılan düzenlemenin sadece açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüleri kapsadığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları. (1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

Şeklinde düzenlenmiştir. 2. Açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz ettiği sırada Covid-19 iznine gönderilen ve yeni gelen infazı gereken mahkumiyet hükümleri nedeniyle Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 01.01.2022 tarihli müddetname dikkate alınarak açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını kaybettiği tespit edilerek Açık Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulunun 07.01.2022 tarihli kararı ile kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilen ve aynı tarihte Cumhuriyet Savcılığınca çıkartılan yakalama emrine istinaden 13.03.2022 tarihinde yakalanan hükümlünün,

kapalıya iade kararı ile birlikte izin hakkının sona erdiğinin kabul edilmesi ve kapalıya iade karar tarihinden sonra ceza infaz kurumu dışında geçirdiği sürelerin infazından sayılmasının mümkün olmadığı gözetilmeksizin İnfaz Hakimliğince verilen karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR