Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/5924 K.2025/2164

Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.04.2021 tarihli ve 2020/319 Esas, 2021/213 Karar sayılı kararı ile; sanıklar hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2021/1387 Esas, 2023/179 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık ... müdafiinin ve sanık ... müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; katılandaki yaralamanın sanık tarafından gerçekleştirildiğine dair cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığına, suç vasfı yönünden kasten öldürmeye teşebbüsten söz edilemeyeceğine, eylemin meşru savunma koşulları altında gerçekleştiğine ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; suçun sanık tarafından işlendiğine dair delil bulunmadığına, öldürme kastının bulunmadığına, suçu kabul anlamına gelmemek kaydıyla eylemin ancak silahla tehdit suçunu oluşturduğuna, meşru savunma veya haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporun yeterli olduğu, eylemin sanıklar tarafından öldürme kastıyla fikir ve eylem birliği içerisinde hareket edip fiil üzerinde ortak hakimiyet kurmak suretiyle gerçekleştirildiğinin saptandığı,

suçun unsurlarının oluştuğu, meşru savunma, meşru savunmada sınırın aşılması ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Oluşa ve dosya kapsamına göre, bir tarafta katılan ... ve babası ..., diğer tarafta sanıklar ... ve ...'un olduğu kavga sırasında, sanık ...'in elindeki tüfeğin tutukluk yapması üzerine oğlu ...'a "bıçak al" dediği, sanık ... 'ın da o sırada temin ettiği satırı katılan ...'a doğru sallamaya başladığı,

satır darbeleri kollarına ve başına isabet eden katılan ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, hayati tehlike geçirmeyecek ve frontal kemik dış tabulada hayat fonksiyonlarına etkisi hafif (1) derecede kemik kırığına neden olacak şekilde yaralandığı olayda, a) Nüfus kaydına göre 14.08.1999 doğumlu olan katılan ...'ın suç tarihi itibariyle henüz 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 6/1-b maddesi kapsamında "çocuk" olduğu anlaşıldığından,

sanıkların üzerine atılı suçu çocuğa karşı işledikleri dikkate alınarak 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı verilmesi suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 82/1-e maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur. b) Kabule göre de;

teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında aynı Kanun'un 61. maddesindeki ölçütlerden meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi birlikte gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak bir ceza tayini yerine yazılı şekilde hiç isabet olmayan durumlarda uygulanabilecek şekilde 9 yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında (2-a) ve (2-b) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle sanık ... müdafiinin ve sanık ... müdafiinin temyiz istemleri suç vasfı ve eksik ceza tayini yönlerinden yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2021/1387 Esas, 2023/179 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanıkların kazanılmış haklarının dikkate alınmasına, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İstanbul Anadolu