Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/647 K.2024/4340

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2016/32 Esas, 2016/78 Karar sayılı kararının sanık müdafiin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 11.05.2022 tarihli ve 2021/25614 Esas, 2022/6988 Karar sayılı ilâmı ile ''suç vasfının hatalı belirlenmesi'' nedeniyle bozulmasına, 2. Bozma üzerine Tekirdağ

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.10.2022 tarihli ve 2022/245 Esas, 2022/348 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81. maddesinin 1. fıkrası, 35. maddesinin 2. fıkrası, 29. maddesinin 1. fıkrası 58. maddesinin 1.fıkrası, 53. maddenin 1. fıkrası uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanığın cezasının 1 yıl 6 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz istemi özetle; suçun vasfına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanık ve mağdurun amca çocukları oldukları ve birlikte hafriyat işi yaptıkları, olay günü mağdur kamyonu ile giderken sanığın yolun kenarında kendi arabasında mağduru beklemekte olduğu, mağdurun aracını görünce arabadan inen sanığın mağdura eli ile durması yönünde işaret ettiği ancak mağdurun durmadığı gibi el kol hareketi yaptığı sanığın bu duruma kızarak üzerinden çıkarmış olduğu ruhsatsız tabancası ile hareket halindeki kamyona doğru ateş ettiği, sanığın ateş etmesinden önce mağdurun sanığın silah çıkarttığını görmesi nedeniyle bulunduğu araç içerisinde hafifçe sağ tarafına eğilerek aracını sürmeye devam ettiği,

bu nedenle sanığın ateş etmesi neticesi açık olan sol ön kapı camından içeriye giren merminin kamyonun ön camına saplandığı, sanığın başkaca ateş etmediği kabul edilmiştir.

2. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi içerdiği, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu,

suçta kullanılan alet ve hedef alınan vücut bölgesi dikkate alındığında sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna dair takdir ve değerlendirmede isabetsizlik görülmediği, dosyada eksik inceleme bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ