Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/7491 K.2024/7418

Kasten yaralama ve tehdit suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, sanığın anılan Kanun'un 57 nci maddesi gereğince yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına dair Samsun

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2014 tarihli ve 2013/459 Esas, 2014/150 Karar sayılı kararını takiben sevk edildiği Samsun Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi 'nde görevli psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen son rapor sonucunda toplum açısından tehlikeliliğinin önemli ölçüde azaldığından bahisle güvenlik tedbirinin infaz edilmiş sayılmasına ilişkin Vezirköprü İnfaz Hâkimliğinin 15.08.2022 tarihli ve 2022/623 Esas, 2022/689 Karar sayılı kararı ile ilgili olarak.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18.07.2023 tarihli ve 94660652-105-55-10138-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.09.2023 tarihli ve 2023/87451 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.09.2023 tarihli ve 2023/87451 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

“Dosya kapsamına göre, sanığın Vezirköprü İnfaz Hâkimliğinin 15.08.2022 tarihli kararı ile sanığın sağlık kuruluşuna sevkini müteakip Samsun Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 02.10.2014 tarih ve 80010904 nolu sağlık kurulu raporu ile 5 yıl süre ile 6 ayda bir kontrolünün uygun olduğu, bundan sonraki kontrollerinin ikametgahına en yakın psikiyatri uzmanı bulunan bir merkezde yapılmasının uygun görüldüğü,

sanığın yapılan son kontrolüne ilişkin psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen 08.04.2022 tarihli ve 362129 sayılı raporda da toplum açısından hastalığının tehlikeliliğinin önemli ölçüde azaldığının saptanmasına binaen güvenlik tedbirinin infaz edilmiş sayılmasına karar verilmiş ise de, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirleri" başlıklı 57 nci maddesinde yer alan, "(1) Fiili işlediği sırada akıl hastası olan kişi hakkında, koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbirine hükmedilir.

Hakkında güvenlik tedbirine hükmedilen akıl hastaları, yüksek güvenlikli sağlık kurumlarında koruma ve tedavi altına alınırlar. (2) Hakkında güvenlik tedbirine hükmedilmiş olan akıl hastası, yerleştirildiği kurumun sağlık kurulunca düzenlenen raporda toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalktığının veya önemli ölçüde azaldığının belirtilmesi üzerine infaz hâkimi kararıyla serbest bırakılabilir.

(3) Sağlık kurulu raporunda, akıl hastalığının ve işlenen fiilin niteliğine göre, güvenlik bakımından kişinin tıbbi kontrol ve takibinin gerekip gerekmediği, gerekiyor ise, bunun süre ve aralıkları belirtilir. (4) Tıbbi kontrol ve takip, raporda gösterilen süre ve aralıklarla, Cumhuriyet savcılığınca bu kişilerin teknik donanımı ve yetkili uzmanı olan sağlık kuruluşuna gönderilmeleri ile sağlanır." şeklindeki düzenlemeler değerlendirildiğinde,

sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınan sanığın gözlemlendiği süreler içerisinde hakkında düzenlenen raporlar gözetilerek 5237 sayılı Kanun'un 57 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalktığının veya önemli ölçüde azaldığı yönünde sağlık kurulu raporunun temin edilmesine binaen infaz hakimliğinden serbest bırakılması yönünde talepte bulunulabileceğinin anlaşılması karşısında, psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen tek hekim raporuna binaen yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları. (1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. Kasten yaralama ve tehdit suçlarından açılan kamu davası sonunda, suçları sabit görülüp, üzerine atılı bulunan suçları işlediği sırada akıl hastası olması nedeniyle cezai ehliyetinin bulunmadığı tespit edilen hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun’un 32/1 ve 5271 sayılı Kanun’un 223/3-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalkmasına veya önemli ölçüde azalmasına kadar 5237 sayılı Kanun’un 57/1 maddesi gereğince yüksek güvenlikli bir sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına karar verildiği,

kararın kesinleştiği ve hükmün infazı sırasında, Samsun Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 02.10.2014 tarih ve 80010904 nolu sağlık kurulu raporu ile 5 yıl süre ile 6 ayda bir kontrolünün uygun olduğu, bundan sonraki kontrollerinin ikametgahına en yakın psikiyatri uzmanı bulunan bir merkezde yapılmasının uygun görüldüğü bildirilmekle, bu rapor dikkate alınarak karar tarihi itibariyle yetkili ve görevli olan Samsun

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.06.2015 tarihli ve 2015/21 değişik iş sayılı kararı ile hükümlünün 5 yıl süre ile 6 ayda bir bünyesinde psikiyatri uzmanı bulunan ve hükümlünün ikametine en yakın olan bir merkezde kontrolleri yapılmak üzere serbest bırakılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

3. Cumhuriyet savcılığınca hükümlünün sağlık kurulu raporunda gösterilen süre ve aralıklarla kontrolünün psikiyatri uzmanı bulunan sağlık kuruluşunda yaptırıldığı ve yapılan son kontrolüne ilişkin psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen 08.04.2022 tarihli ve 362129 sayılı raporda da toplum açısından hastalığının tehlikeliliğinin önemli ölçüde azaldığının bildirilip, kişinin akıl hastalığı itibariyle toplum açısından tehlikeliliğinin arttığı yönünde bir tespit olmaması karşısında, 5237 sayılı Kanun’un 57. maddesinin 5. fıkrasında yer alan, “Tıbbi kontrol ve takipte,

kişinin akıl hastalığı itibarıyla toplum açısından tehlikeliliğinin arttığı anlaşıldığında, hazırlanan rapora dayanılarak, infaz hâkimliğince yeniden koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbirine hükmedilir.

Bu durumda, bir ve devamı fıkralarda belirlenen işlemler tekrarlanır.” hükmünün de uygulanmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla, İnfaz hakimliğince hükümlü hakkında hükmolunan güvenlik tedbirinin infaz edilmiş sayılmasına dair verilen kararda usul ve yasaya aykırılık görülmediğinden, haklı sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir

III. KARAR