Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/7716 K.2024/4697

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2015/226 Esas, 2016/89 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1, 87/3, 62, 52/2 ve 53. maddeleri uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezasının para cezasına çevrilmek suretiyle neticeten 7000TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir. 2. İzmir

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2015/226 Esas, 2016/89 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin, 13.02.2020 tarihli ve 2019/18700 Esas, 2020/2814 Karar sayılı kararı ile sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği, nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. 3. İzmir

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2020 tarihli ve 2020/224 Esas, 2020/710 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1, 87/3, 29/1, 62/1. maddeleri uyarınca 8 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, karar verilmekle verilen karar 30.11.2020 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Sanığın denetim süresinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle İzmir 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2022 tarihli ve 2022/769 Esas, 2022/816 Karar sayılı ilamı ile ihbarda bulunulmuş olup, İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2022/1400 Esas, 2023/96 Karar sayılı kararı ile İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2020 tarihli ve 2020/224 Esas, 2020/710 Karar sayılı hükmünün açıklanmasına, sanık hakkında kasten yaralama suçundan.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1, 87/3, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 8 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'nun temyiz istemi özetle; hükmün açıklanması koşullarının oluşmadığına, meşru savunma koşullarının oluştuğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın kayın validesi ile aynı binada oturan katılan ile kayın validesinin elektrik ve suyunun kesilmesi nedeniyle konuşmak istediği, sanığın katılanın dairesinin önüne gittiği, tarafların konuşmaya başladıkları, aralarında çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, konuşma sırasında sanığın katılana vurması üzerine katılanın dosya içerisinde bulunan mevcut adli raporlara göre basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmayacak, vücuttaki kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin orta (2) derecede ve yüzde sabit ize neden olamayacak şekilde yaralandığı olayda.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, meşru savunma koşullarının bulunmadığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

3. 13.02.2020 tarihli bozma ilamından önce verilen hüküm sadece sanık tarafından temyiz edildiğinden, sonuç cezanın türü bakımından 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının bulunduğu, hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi gerektiği gözetilmeyerek sanığın kazanılmış hakkının ihlali, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR