Karar Özeti
1. Ceza Dairesi 2023/7817 E. , 2024/7789 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2010/143 E., 2013/90 K. SUÇLAR : Kasten öldürmeye yardım, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık KARAR : Mahkûmiyet KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN :Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞN
Karar Detayı
1. Ceza Dairesi 2023/7817 E. , 2024/7789 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2010/143 E., 2013/90 K. SUÇLAR : Kasten öldürmeye yardım, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık KARAR : Mahkûmiyet KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN :Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.04.2013 tarihli ve 2010/143 Esas, 2013/190 Karar sayılı kararı ile, hükümlüler hakkında maktul ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 39/2-c, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 12'şer yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve hükümlü ... hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13/1, 5237 sayılı Kanun'un 52/2 ve 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ve 1200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerin, temyiz edilmeksizin usûlüne uygun şekilde kesinleştikleri belirlenmiştir. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2022/2310 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93801 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93801 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Dosya kapsamına göre, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.04.2013 tarihli ve 2010/143 esas, 2013/90 sayılı kararının dosyadaki diğer sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 17/06/2015 tarihli ve 2014/5131 esas, 2015/3961 sayılı ilâmı ile diğer sanıklar lehine bozulmasına müteakip, dosya İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/233 esas sırasına sanıklar ..., ... ve ... yönünden tensibine kaydedildiği, kararı temyiz etmeyen sanıklar ..., ... ve ... hakkında infazın durdurulmasına karar verildiği, oysa mahkûmiyet kararları incelendiğinde, olay yerine gelen sanıklar ..., ..., ..., ..., maktuller ..., ... ile sanıklar ..., ... ve ...'ın aralarında önceden olay yerine gidilerek bir kimsenin öldürülmesi konusunda karar alındığına ilişkin somut bir kanıt bulunmadığı, olayın maktul ...'nün sanık ... 'u tehdit edip dövmesi nedeniyle sanık ... 'un maktul ...'ye tabanca ile ateş etmesi şeklinde ani olarak geliştiği, sonrasında sanık ...'nin tabanca ile ateş ederek maktul ...'ı öldürdüğü, kriminal raporlara göre olayda iki adet tabanca kullanıldığı, bu tabancaların sanıklar ... ve ...'nin kullandığı tabancalar olduğu, diğer sanıklar ile sanıklar ..., ... ve ...'ın tabanca kullandıklarına dair yeterli somut delil bulunmadığı gözetilmeksizin, sanıkların beraati yerine, yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE 1. İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.04.2013 tarihli ve 2010/143 Esas, 2013/190 Karar sayılı kararı ile hükümlüler ..., ... ve ... hakkında maktul Coşkun'u kasten öldürmeye yardım suçundan verilen hükümlerin, temyiz isteminden feragat nedeni ile temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği, diğer inceleme dışı sanıkların temyiz istemleri üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 17.06.2015 tarihli ve 2014/5131 Esas, 2015/3961 Karar sayılı kararı ile verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.06.2018 tarihli ve 2015/233 Esas, 2018/273 Karar sayılı kararı ile inceleme dışı sanık Levent hakkında maktul Coşkun'u kasten öldürme suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.06.2021 tarihli ve 2019/3533 Esas, 2021/10109 Karar sayılı kararı ile onanmasına karar verildiği tespit edilmiştir. 2. Öğretide olağanüstü temyiz olarak adlandırılan kanun yararına bozma olağanüstü kanun yolunun koşulları ve sonuçları, 5271 sayılı Kanun'un 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiştir. 5271 sayılı Kanun’un, Kanun yararına bozma başlıklı 309. maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarında yer alan; "(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir. (2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." Şeklindeki düzenlemeler uyarınca, hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddi hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini yasal nedenlerini açıklayarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtayca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm kanun yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir. Buna göre hâkim veya mahkemece verilen karar veya hükümlerin kanun yararına bozma konusu yapılabilmesi için, bu karar veya hükmün hukuken geçerli olması, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmesi ve başka bir yolla çözümünün mümkün olmaması gerekmektedir. 3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 14.11.1977 tarihli ve 3-2 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasa yolunun olağanüstü bir yasa yolu olması nedeniyle, her türlü hukuka aykırılık iddiası, yasa yararına bozma konusu yapılamayacak, bu kapsamda hakimlerin takdir hakkı alanına giren ve suç işleyenler için bir hak teşkil etmeyen hususlar ile mahkemenin takdirine bağlı istekler ve uygulamadaki takdir yanılgıları veya takdirin yerinde olup olmadığının denetlenmesine ilişkin başvurular, temyiz yasa yolundan farklı olarak yasa yararına bozma konusu yapılamayacağından, bu yolla denetlenemeyecektir. (Ceza Genel Kurulunun 23.03.2010 tarihli ve 2/29-56 sayılı Kararı da bu doğrultudadır.) Tüm bu hususlar birlikte nazara alındığında; Hükümlüler hakkında, Mahkemece yargılama yapılıp deliller değerlendirilerek maktulü kasten öldürmeye yardım eyleminden cezalandırılmalarına karar verildiği, kanun yararına bozmaya konu edilen mahkumiyet hükümlerindeki ileri sürülen hukuka aykırılığın 5271 sayılı Kanun'un 309. maddesindeki hâllere dâhil olmadığı, bu bağlamda ilgili dosya kapsamında Mahkemece hükümlüler hakkındaki deliller değerlendirilmek ve takdir hakkı kullanılmak suretiyle verilen mahkumiyet hükümlerinin kesinleştiği, sonradan diğer sanıklar ile ilgili olarak yapılan yargılama kapsamında mahkeme tarafından ileri sürülen ve isteme konu hükümlüler açısından temyiz incelemesinden de geçmeyen tespitlerin kanun yararına bozmaya konu edilmesinin hukuken olanaklı bulunmadığı anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir. III. KARAR Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.11.2024 tarihinde karar verildi.