Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/1036 K.2024/4690

Konya

8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.09.2023 tarihli ve2014/387 Esas 2014/487 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2011 tarihli ve 2010/816 Esas, 2011/483 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan. 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, karar verildiği ve kararın 15.07.2011 tarihinde kesinleştiği, görülmüştür.

2. Sanığın 5 yıllık denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle Konya 9. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.03.2014 tarihli ve 2012/1660 Esas, 2014/315 Karar sayılı kararı ile ihbarda bulunulması üzerine Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2024 tarihli ve 2014/387 Esas, 2014/487 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca hüküm açıklanarak; sanık hakkında kasten yaralama suçundan.

5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, karar verildiği bu kararında 04.09.2014 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine infazı için Konya Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği ve 05.04.2016 tarihinde yerine getirildiği anlaşılmıştır. 3. Konya

8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.09.2023 tarihli ve 2014/387 Esas, 2014/487 Karar sayılı ek kararı ile sanık ...'in temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315/1. maddesi gereği “infazın durdurulması talebinin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'in temyiz istemi özetle; kararın tebliğ edilmediğine, temyiz hakkının elinden alındığına, savunma hakkının kısıtlandığına, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık ...'in yokluğunda verilip 24.07.2014 tarihinde annesi Necibe Şahin'e usulüne uygun olarak tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 28.07.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ...'in temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya