Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/1227 K.2024/5763

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü: I.HUKUKÎ SÜREÇ 1.İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/486 Esas, 2021/560 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün sanık ve müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 29.03.2022 tarihli ve 2022/103 Esas,

2022/397 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 11.01.2023 tarihli ve 2022/7714 Esas, 2023/98 Karar sayılı kararıyla özetle; sanığın suçu işlediği sırada ve hâlen aklî durumu ve cezaî ehliyeti konusunda hüküm kurmaya elverişli rapor aldırılmaksızın eksik inceleme ile hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2.İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.11.2023 tarihli ve 2023/91 Esas, 2023/471 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1 ve 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II.TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, mahkûmiyetine yeterli somut delil bulunmadığına, cezaî ehliyeti konusunda aldırılan raporun yetersiz olduğuna, haksız tahrike ve takdîri indirim hükümlerine ilişkindir.

III.GEREKÇE 1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, mevcut delillerle mahkûmiyet hükmü kurulmasında isabetsizlik bulunmadığı, maktulden kaynaklanan ve sanığa yönelen haksız söz veya eylem bulunmadığı, somut olayda haksız tahrik şartlarının gerçekleşmediği,

takdîri indirimin Mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 11.01.2023 tarihli ve 2022/7714 Esas, 2023/98 Karar sayılı bozma ilâmında sanığın suçu işlediği sırada ve hâlen aklî durumu ve cezaî ehliyeti konusunda, sevk edildiği Adlî Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesinde müşahadeye tabi tutulduktan sonra karar vermeye yetkili 4. İhtisas Kurulundan, 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi yönünden rapor aldırılması,

raporlar arasında çelişki bulunması hâlinde ise Adlî Tıp Kurumu Üst Kurulundan rapor aldırılarak sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerektiğinin belirtilmesi karşısında gözlem altına alınmayan sanık hakkında yalnızca Adlî Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan alınan raporla yetinilmesi suretiyle eksik incelemeyle karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV.KARAR Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklandığı üzere "eksik inceleme" nedeniyle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.11.2023 tarihli ve 2023/91 Esas, 2023/471 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak,