Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/1450 K.2025/3604

Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.10.2021 tarihli ve 2020/56 Esas, 2021/391 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 11.10.2023 tarihli ve 2023/981 Esas, 2023/1188 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme ilişkin sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair somut, her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerektiğine, kabul ve delil değerlendirmesinin hatalı olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasının isabetli olduğu anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay tarihinde mağdurun saat 23:00 sıralarında ailesini ziyaret için evden çıktığı, saat 02:00 sıralarında eve geri döndüğü, eşi olan tanık ...'in evde süt kalmadığı ve çocuğu ağladığından dolayı süt almasını istediği mağdurun süt almak için evden çıkarak aracına bindiğinde aracın sürücü koltuğuna oturmasıyla arka tarafta bulunan sanığın mağdurun boynuna halat ya da ip niteliğinde olduğu kesin olarak tespit edilemeyen bağı dolayarak mağdurun boynunu sıkmaya başladığı, mağdurun mücadelesiyle kurtulduğu ancak sanığın bu sefer aynı bağı mağdurun koluna doğru atarak sıkmaya başladığı,

mağdurun aracın kapısını açarak "imdat polis" şeklinde bağırması üzerine sanığın kaçtığı anlaşılan olayda, sanığın eylemi neticesinde mağdurun boynunda ve sol elinde laserasyonlar, sol kolunda yüzeysel kesiler, sağ baş parmakta sıyrık oluşturacak şekilde ve yaraların özelliğine göre basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif şekilde yaralandığı ve ciddi bir engel nedenin bulunmadığı nazara alındığında sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığı,

sanığın "kasten yaralama" suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesinin uygulanması sırasında, aynı Kanun'un 61. maddesi uyarınca, suçun işleniş biçimi ve kasta dayalı kusurunun ağırlığı göz önünde bulundurularak, alt sınırdan uzaklaşılıp makul bir ceza ile cezalandırılması yerine, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde "kasten öldürmeye teşebbüs" suçundan hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz sebepleri "suç vasfı" yönünden yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.10.2023 tarihli ve 2023/981 Esas, 2023/1188 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Şanlıurfa