Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/244 K.2024/4229

Kanun’un 9. maddesi ile eklenen, üçüncü fıkrası ve aynı maddenin dördüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz yoluna tabi olduğu belirlenmekle.

Mahkemece verilen direnme kararının. 5271 sayılı Kanun’un 286/1. uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sinop Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.01.2022 tarihli ve 2021/175 Esas, 2022/6 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 25.03.2022 tarihli ve 2022/820 Esas, 2022/886 Karar sayılı kararıyla sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a bendi uyarınca esastan reddine karar verildiği, kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 02.03.2023 tarihli ve 2022/8311 Esas, 2023/768 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiği nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. Sinop Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.07.2023 tarihli ve 2023/119 Esas, 2023/160 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307/4. fıkrası uyarınca direnilmesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 81, 35/2, 62, 58, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın öldürme kastı bulunmadığına, kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın olay tarihinde gece saatlerinde komşusu katılanın evine rızası dışında girerek katılana saldırdığı, katılanı itekleyerek banyoya götürdüğü, bu esnada katılanın sesini kesmek amacıyla boğazını sıktığı, duşa kabin ile makinenin arasına katılanı yatırdığı, sonrasında katılanın baş kısmına geçip katılanın başını dizleri arasına alıp katılanın boğazını sıktığı ve parmaklarını katılanın boğazına soktuğu, katılanın nefes almakta zorlandığı, bu sırada katılanın bağırma seslerini duyan komşusu tanık Cevriye'nin gelerek katılanı sanığın elinden kurtardığı,

katılanın sanığın eylemi sonucu Sinop Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 30.11.2021 tarihli raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaralandığı anlaşılan olayda.

Taraflar arasında öldürmeyi gerektirecek derecede husumet bulunmadığı, sanığın eylemi sonucu katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ve yaşamını tehlikeye sokmayacak şekilde yaralandığı, sanığın aşamalarda alınan beyanlarında katılanın boğazını sıktığını ancak parmaklarını boğazına sokmadığını beyan ettiği, sanığın eylemi ciddi bir engel hal bulunmaksızın sonlandırması ve meydana gelen netice birlikte değerlendirildiğinde sanığın öldürme kastı ile hareket ettiğinin şüpheli kaldığı, kastının yaralamaya yönelik olduğu,

bu itibarla sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiği anlaşıldığından Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle direnme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 02.03.2023 tarihli ve 2022/8311 Esas, 2023/768 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy çokluğuyla DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307/4. maddesi gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 05.06.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞIOY İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda kasten öldürmeye teşebbüs suçundan sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81/1, 35/2, 62/1. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, bölge adliye mahkemesince istinaf incelemesi sonucu istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın sanık müdafiince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucu, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiği gerekçesi ile verilen bozma kararına sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesi gerektiği düşüncesiyle katılmamaktayım.

Sanığın gece 23:30 sıralarında komşusu olan ve olay anında evinde yalnız olduğunu bildiği katılanın evine zorla girerek katılana saldırdığı, zorla banyoya götürdüğü, yere yatırdığı, başını dizleri arasına alarak boğazını sıktığı, bu sırada boğma eylemini kolaylaştırmak amacıyla parmaklarını boğazına soktuğu, katılanın nefes almakta zorlandığı, sanığın eyleminin ölüm sonucunu gerçekleştirmeye elverişli olduğu, kasten öldürmek için başladığı icrai hareketlerini devam ettirirken, katılanın bağırarak yardım istemesi üzerine olay yerine gelen katılanın komşusu tanık Cevriye’nin sanığın kasten öldürme suçunu işlemesine engel olduğu,

araya girerek katılanı kurtardığı, engel hal nedeniyle sanığın kasten öldürme suçunu tamamlayamadığı suçun teşebbüs aşamasında kaldığı sanığın ilk savunmalarında da mağduru öldürmek amacıyla hareket ettiğini açıkça ikrar ettiği anlaşıldığından suç vasfının tayini ve yasa maddelerinin uygulamasında bir isabetsizlik bulunmayan kararın onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun sanık hakkında suç vasfının yanlış tayin edildiğine ilişkin bozma kararına katılmamaktayım.