Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/322 K.2024/4631

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Sanık hakkında tayin olunan ceza miktarı itibariyle sanık müdafiinin duruşma talebinin 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereğince reddine karar verilerek, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 02.04.2019 tarihli ve 2018/12162 Esas, 2019/6948 Karar sayılı bozma ilamı üzerine kurulan Ankara

16. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.06.2023 tarihli ve 2022/217 Esas, 2023/613 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1., 87/1-c., 87/1-c.son., 29., 62., ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; basit yargılama usulünün uygulanması gerektiğine, sanığın sağır ve dilsiz olduğundan bahisle kusur yeteneği olmadığına, meşru savunma yasal koşullarının varlığına, delillerin takdirinde hataya, haksız tahrik ve takdiri indirimin derecesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olay tarihinde mağdur ...'in Ankara ili Çankaya ilçesi ...

Parkı yanında yürürken karşılaştığı sanık ...'a cinsel birliktelik teklif ettiği, sanığın bu teklifi kabul etmemesi üzerine mağdurun sanığın başındaki peruğu çekip alarak kaçtığı, sanığın mağdurun peşinden koştuğu ve peruğu mağdurdan geri almaya çalışırken aralarında kavga çıktığı, sanığın mağdura yumrukla vurmak suretiyle Adli Tıp Ankara Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 14.06.2012 ve 02.11.2012 tarihli raporlara göre sol kaş bölgesinde sabit iz niteliğinde olacak şekilde mağduru yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 86/1. maddesi gereğince verilen 1 yıl hapis cezası üzerinden, 87/1-c. maddesi uyarınca bir kat artırım yapılarak sanığın 2 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına daha sonra 87/1-son. maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde 87/1-c. maddesi gereğince bir kat artırım yapılmaksızın doğrudan 87/1-son. maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezasına hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuşsa da, söz konusu hukuka aykırılığın sonuç ceza miktarına etki etmeyeceği gözetilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, sanığın üzerine atılı suçun basit yargılama usulü kapsamında bulunmadığı,

dosya içeriğine göre sanık hakkında Ankara Bilkent Şehir Hastanesi tarafından düzenlenen 17.03.2023 tarihli Sağlık Kurulu Raporuna göre sağır ve dilsiz olduğu belirlenen sanığın suç tarihindeki yaşı itibariyle cezai ehliyetinin tam olduğu, meşru savunma koşullarının oluşmadığı, mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alınarak sanık hakkında belirlenen haksız tahrik indirim oranının isabetli olduğu, takdirî indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulandığı anlaşıldığından,

sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde eleştiri nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara