Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/3545 K.2025/8205

Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca ilk derece mahkemesince verilen ''beraat'' kararı, istinaf mercii tarafından "mahkûmiyet" kararı verilerek hükmün türü değiştirildiğinden temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Finike Asliye Ceza Mahkemesinin 06.04.2023 tarihli ve 2023/263 Esas, 2023/689 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir. 2.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

4. Ceza Dairesinin, 30.01.2024 tarihli ve 2023/3095 Esas, 2024/262 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi gereğince duruşmalı olarak yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında; mağdura yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 87/3, 29/1, 62, 53... . maddeleri uyarınca 10... gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

hak yoksunluklarına ve hükmolunan hapis cezasının mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; atılı suçu işlemediğinden beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, eksik incelemenin söz konusu olmadığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu anlaşıldığından,

ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2.Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2018 tarihli ve 2018/7 Esas, 2018/406 Karar sayılı ilâmına konu trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan verilen cezaya ilişkin hükmün tekerrüre esas olduğu belirlenmiş ise de.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) inceleme konusu ile ilgili 108/3. maddesinde yer alan. "İkinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda, hükümlü koşullu salıverilmez. (Ek cümle:14.4.2020-7242/49 md.) Hükümlü hakkında ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanacağı hükümde belirtilir." şeklindeki düzenleme gereği mezkûr ilâmda, 5237 sayılı Kanun'un 58/6 maddesinin uygulanmasına esas alınan Kumluca

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/369 Esas, 2015/103 Karar sayılı ilâmındaki suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun, 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi gereğince uzlaştırma kapsamına alındığı ve UYAP sistemi üzerinde yapılan sorgulamada Kumluca

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2020 tarihli ek kararı ile tarafların uzlaştığından bahisle düşme kararı verildiği belirlenmekle sanığın ikinci kez mükerrir olmadığı dikkate alınmadan hükmolunan cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de; söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi ikinci kez mükerrirlik yönünden yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

4. Ceza Dairesinin, 30.01.2024 tarihli ve 2023/3095 Esas, 2024/262 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği, hüküm fıkrasının tekerrür hükmünün uygulanmasına ilişkin kısmındaki ''Sanığın Antalya

27. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/7 Esas ve 2018/406 Karar sayılı dosyasında tehlikeli vasıta kullanmak suçundan 2. kez tekerrüre esas 21.06.2019 tarihi itibariyle infaz edilmiş 4 ay hapis cezası bulunduğundan, sanığın hürriyeti bağlayıcı cezasının TCK'nın 58/6-7 ve 5275 sayılı Yasanın 108/3 maddesi uyarınca 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibarelerinin hükümden çıkarılarak yerine "Sanığın adli sicil kaydında yer alan Antalya

27. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.06.2018 tarihli ve 2018/7 Esas, 2018/406 Karar sayılı mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınmasına, sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58/6-7 maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mükerrir sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” ibarelerinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Finike Asliye Ceza Mahkemesine,