Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/3750 K.2025/8770

Sanıklar hakkında, Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.04.2022 tarihli ve 2019/505 Esas, 2022/276 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37/1, 86/2, 86/3-e, 29, 53, 58. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, cezaların mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına dair kararın sanıklar müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 05.12.2023 tarihli ve 2022/2407 Esas,

2023/3965 Karar sayılı kararı ile "kararın (IX) ve (XI) bentlerinde TCK'nın 86/3-e maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümdeki ''4 ay'' ibaresi yerine "6 ay", TCK'nın 29/1 maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümdeki "3 ay" ibaresi yerine "4 ay 15 gün" ibarelerinin yazılması ve hükümlerin 4. paragrafından sonra gelmek üzere "CMK'nın 283/1 maddesi uyarınca kazanılmış hak kuralı dikkate alınarak sanıkların sonuç olarak 3 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ibarelerinin eklenmesi suretiyle istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca düzeltilerek esastan reddine dair karar verildiği anlaşılmakla,

bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında.

5271 Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) sayılı Kanun’un 286/2-d maddesinin ilgili bölümünde yer verilen; “… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak,