Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/400 K.2024/6976

Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün kesin nitelikte olması nedeniyle temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında bozma üzerine kasten yaralama suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, sanık hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla 1412 sayılı Kanun’un 318. maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2012 tarihli ve 2011/348 Esas, 2012/744 Karar sayılı erteli 10 ay hapis cezasına ilişkin kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 05.04.2017 tarihli ve 2016/9962 Esas, 2017/4072 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesi üzerine, Ankara

25. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.11.2017 tarihli ve 2017/462 Esas, 2017/776 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2-3-e, 29 ve 62/1, 53/1. maddesi uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden 15.12.2017 tarihinde kesinleştiği görülmüştür.

2. Sanığın denetim süresi içerisinde (09.09.2021 tarihinde) yeni bir suç işlemesi üzerine Ankara 74. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2022 tarihli ve 2021/801 Esas, 2022/230 Karar sayılı ilamı ile ihbarın yapıldığı görülmüştür. 3. İhbar üzerine hükmü ele alan Ankara

25. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2022 tarihli ve 2022/1031 Esas, 2022/1019 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasına; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/2-3-e, 29, 62/1, 53/1 ve 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; dava zamanaşımının dolduğuna, taksire, yaralama kastı bulunmadığına, meşru savunmaya ve 5237 sayılı Kanun'un 28. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Tüm dosya içeriğine göre; katılan ile sanığın olay tarihinde trafikte yol vermeme yüzünden tartıştıkları, katılanın ve kardeşinin sanığı darp ettiği, sanığın kullandığı ticari taksiden inerek evine gittiği, evden ekmek bıçağını alıp otobüs sürücüsü ve muavini olan katılan ve kardeşinin bulunduğu otobüs durağına gittiği burada oturan katılan ve kardeşini ekmek bıçağı ile basit şekilde yaraladığı anlaşılmıştır. B.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın savunma hakkına riayet edilerek adil bir biçimde yargılandığının anlaşıldığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, meşru savunma koşullarının oluşmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 28. maddesinin uygulanamayacağı, katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği,

suç tarihi olan 29.05.2011 tarihinden İlk Derece Mahkemesince verilen karar tarihine kadar duran sürelerin de eklenmesi ile birlikte zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. C.

Sanık hakkında Yargıtay bozma ilamı öncesi verilen kararda hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, sanık aleyhine temyizin de bulunmadığı, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklandığı kararda ise sanık hakkında tayin edilen cezanın ertelenmediği göz önüne alındığında bozma sonrası verilen kararın sanığın aleyhine olamayacağı hususu gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Tehdit Suçu Bakımından Kurulan Hüküm Yönünden Yapılan İnceleme Neticesinde.

Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakındaki Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanık müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B.

Kasten Yaralama Suçu Bakımından Kurulan Hüküm Yönünden Yapılan İnceleme Neticesinde. Gerekçe bölümünde (c) bendinde açıklanan nedenlerle sanık müdafinin temyiz istemi erteleme yönünden kazanılmış hakkın gözetilmemesi nedeniyle yerinde görüldüğünden, Ankara