Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/435 K.2024/5074

Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, reddine karar verilmiştir.

2. Sanık ...'ün mağdur ...'i kasten yaralama suçundan kurulan hükmün niteliği ve türü gözetildiğinde kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmış ise de.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; kesin nitelikteki hükmün suç vasfına yönelik aleyhe temyiz yasa yoluna başvurulması halinde temyize konu olabilecekleri kabul edildiğinden, katılan ... vekilinin anılan hükmü "suç vasfına" ilişkin temyiz ettiği anlaşılmakla, kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu, İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.0./2022 tarihli ve 2020/98 Esas, 2022/152 Karar sayılı kararı ile. 1. Sanık ... hakkında mağdur ...'yi kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 29, 62, 51. maddeleri uyarınca 11 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle denetim altına alınmak suretiyle hapis cezasının ertelenmesine,

2. Sanık ... hakkında mağdur ...'i kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 29, 62, 51. maddeleri uyarınca 11 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle denetim altına alınmak suretiyle hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir. B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

11. Ceza Dairesinin 08.03.2023 tarihli ve 2022/1691 Esas, 2023/786 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Sanık ... müdafiinin temyiz istemi özetle; sanığın beraatinin gerektiğine, meşru savunmaya, tanık dinlenmediğine, karşı tarafın eyleminin teşebbüs olduğuna, fazla ceza tayin edildiğine, B. Katılan Sanık ... müdafiinin temyiz istemi özetle; suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olduğuna, meşru savunma ve sınırın aşılmasına İlişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında mağdur ...'yi kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden. 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir. B.

Sanık ...'ün mağdur ...'i kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden. Suç vasfı ile sınırlı olarak yapılan incelemede.

Dosya kapsamına göre, tarafların aynı restoranda yemek yedikleri bir ortamda çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi sonucunda, sanık ...'nin mağdur ...'i boyun ve karın bölgelerinden hayati tehlikeye neden olmayacak şekilde yaraladığı olayda, suç vasfının kasten yaralama olarak belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından katılan vekilinin suç vasfına yönelen temyiz sebebinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Sanık ... hakkında mağdur ...'yi kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden. 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca oy birliğiyle REDDİNE, B.

Sanık ...'ün mağdur ...'i kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

11. Ceza Dairesinin 08.03.2023 tarihli ve 2022/1691 Esas, 2023/786 Karar sayılı kararında katılan ... vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle vasfa yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu