Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/4403 K.2025/6523

İstinaf bozması üzerine verilen Adıyaman 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.10.2023 tarihli ve 2023/96 Esas, 2023/245 Karar sayılı kararı ile. A. Sanık ... hakkında maktûle karşı kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun)81/1, 29/1, 53... . maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve 2. kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, B.

Sanıklar .. ve ... hakkında maktule karşı kasten öldürme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraatlerine, karar verilmiştir. 2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin 06.03.2024 tarihli ve 2024/580 Esas, 2024/431 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılanlar vekili ve sanık ... müdafinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; beraat eden sanıkların da cezalandırılması gerektiğine, B. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; beraat eden sanıkların da cezalandırılması gerektiğine, eksik incelemeye, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine, tasarlamaya, haksız tahrike, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, dosyada mevcut delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, adil yargılanma hakkının ihlal edilmediği, adli raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu,

eylemin sanık ... tarafından öldürme kastıyla gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının isabetli bir şekilde belirlendiği, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, maktulden sanık ...'a yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemin doğru olarak belirlendiği, sanık ...'un öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı,

Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanıklar .. ve ....ın üzerine atılı suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe sanıklar lehine değerlendirilerek atılı suçlardan ayrı ayrı beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin 06.03.2024 tarihli ve 2024/580 Esas, 2024/431 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, sanıklar Tahir ve Yayha Yılmaz yönünden oy birliğiyle; sanık ... yönünden oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Adıyaman

2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.09.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞIOY Kardeşine uyuşturucu madde sattığı düşüncesiyle sanığın maktülü tehdit etmesi üzerine, arkadaşlarının tarafları barışmak amacıyla bir araya getirdiği olay yerinde yaşanan tartışma sonucunda sanığın maktulün bacak bölgesine üç el ateş ettiği, maktulün sanığa yaklaşarak durmasını söylemesine rağmen maktülün omzundan tutarak üç el daha ayaklarını hedef alarak ateş ettiği olayda sanığın öldürme değil yaralama kastıyla hareket ettiği kanaatiyle bu karşı oy yazısı yazılmıştır.

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir. Bu bağlamda. 1. Sanık ile maktul arasında husumet bulunsa da, söz konusu husumetin öldürmeyi gerektirecek derecede olmaması, 2. Sanığın hedef gözetilerek mağdurun ayak bölgesine ateş ettiğinin sabit olması, 3. Atış mesafesinin birkaç metre olması,

4. Sanığın yaptığı altı atıştan beşinin öldürücü nitelikte olmaması, sadece bacağın üst kısmı olan kalça bölgesine isabet eden merminin öldürücü nitelikte olması, 5. Herhangi bir engelle karşılaşmayan failin eylemini kendisinin sonlandırması, Hususları dikkate alındığında, bir kaç metre gibi çok yakın bir mesafeden atış etmesi nedeniyle istemesi halinde mağdurların vücudunun hayati bölgelerinden vurabilecek olan sanığın, ısrarla maktülün bacak bölgesini hedef alması,

öldürücü atışın bacağın üst kısmına isabet eden mermiden kaynaklanması karşısında, sanığın maktulün hayati bölgelerine atış imkanı olmasına rağmen ısrarla bacak bölgesine atışa devem etmesi sadece sanığın yaralama kastındaki yoğunluğun delili olarak değerlendirilebileceğinden, sanığın dış dünyaya yansıyan davranışlarına göre suçu işlerken sahip oldukları kasta bakılmaksızın sadece fiilin öldürmeye elverişli olduğu ve verdiği zarar nazara alınarak ve bundan fiili bir karine oluşturularak,

yaralama kastıyla hareket ettiği hususunda şüphe bulunmayan sanığın fiilinin, adam öldürme olarak nitelendirilmesinin maddi gerçeğe ve hukuka aykırı olduğu kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir.