Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/49 K.2024/4156

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun’un (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun’un 260. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Afşin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.03.2016 tarihli ve 2012/537 Esas, 2016/166 Karar sayılı kararı sanıklar müdafiin temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 26.11.2020 tarihli ve 2020/12858 Esas, 2020/17354 Karar sayılı ilâmı ile ''mağdurda meydana gelen yaralanmaların niteliğine göre delilleri değerlendirme görevinin ağır ceza mahkemesinde olduğunun düşünülmemesi'' nedeniyle bozulmuştur. 2. Afşin

1. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen görevsizlik kararı sonrasında Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 31.10.2023 tarihli ve 2022/266 Esas, 2023/241 Karar sayılı kararı ile sanıkların kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81. maddesinin 1. fıkrası, 35. maddesinin 2. fıkrası, 29. maddesinin 1. fıkrası, 62. maddesinin1. fıkrası, 53. maddesinin 1. fıkrası uyarınca ayrı ayrı 7 yıl 6 ay hapis cezası yerine kazanılmış hakları gözetilerek 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına ve atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Mağdur ve sanıkların akraba oldukları ve aralarında kız kaçırma gerekçesiyle husumet bulunduğu, olay günü sanıklar ve mağdurun karşılaştıkları, aralarındaki meseleden dolayı kavga ettikleri, kavga sırasında sanıkların mağduru sopa ile yaraladıkları, mağdurun kafa kemiğinde meydana gelen kırığın yaşamını tehlikeye sokacak, basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, kemik kırığının yaşamsal işlevlerini (3) derece etkileyecek nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

2. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi içerdiği, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanıkların eylemlerinin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna dair takdir ve değerlendirmede isabetsizlik görülmediği,

ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilememiş olması karşısında 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca cezada asgari oranda indirim yapılmasında isabetsizlik bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, hükümlerde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanıklar hakkında tayin olunan hapis cezasının kazanılmış hak nedeniyle, 1412 sayılı Kanun'un 326. maddesinin son fıkrası uyarınca “3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası üzerinden infaz edilmesine” karar verilmesi gerekirken “3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuşsa da bu aykırılığın Yargıtay tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 31.10.2023 tarihli ve 2022/266 Esas, 2023/241 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasında 5237 sayılı Kanun’un 62. maddesinin 1. fıkrasının uygulandığı paragraftan sonra gelen kazanılmış hakka ilişkin paragrafın; “bozma öncesi aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek,