Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/5016 K.2024/5091

Elazığ

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2015/386 Esas, 2016/62 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 62, 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 17.02.2016 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 14.05.2024 tarihli ve 2024/7719 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.05.20243 tarihli ve KYB-2024/57049 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.05.20243 tarihli ve KYB-2024/57049 sayılı kanun yararına bozma isteminin. “Dosya kapsamına göre, sanığın suç tarihinde inceleme dışı sanıklar ile müştekinin dükkanına giderek yaralayıp, silahla tehdit ettiği somut olayda, sanık hakkında silahla tehdit suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

6. Ceza Dairesinin 16.01.2024 tarihli ve 2022/3208 esas, 2024/505 sayılı kararı ile, '...Hukuki ilişkinin tarafının ortak olan sanıklar A.Y. ve R.P. olduğu, sanık ...'in katılanla hukuki bir ilişkisinin bulunmadığı ve alacağın tarafı olmadığı, bu haliyle sanığın eyleminin yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle hüküm kurulmuş olması hukuka aykırı bulunmuştur, Mahkemece kasten yaralama suçu ile ilgili olarak,

'yaralama suçundan verilen adli para cezasının kesin olarak verilip kesinleştirildi'ğinden bahisle bu suç yönünden hüküm kurulmadığı belirtilmiş ise de, (B) paragrafında izah edilen nedenle bu suçtan kurulan hüküm yönünden mahallince kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği değerlendirilmiştir....' şeklinde karar verildiği dikkate alındığında, Sanığın eyleminin bir bütün hâlinde yağmaya teşebbüs suçu kapsamında kaldığı,

yaralama suçunun yağma suçunun unsuru olduğu cihetle, basit yaralama suçundan ayrıca sanık hakkında mahkûmiyete hükmedilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hükümlü hakkında Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.06.2013 tarihli ve 2013/1602 Soruşturma, 2013/2445 Esas, 2013/247 İddianame numaralı evrakı ile düzenlenen iddianamede hükümlünün nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi talep edilmiş, Mahkemece hükümlünün hukuki alacağın tahsili amacıyla silahla tehdit ve kasten yaralama suçlarından mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

2. Silahla tehdit suçundan verilen kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 16.01.2024 tarihli ve 2022/3208 Esas, 2024/505 Karar sayılı kararı ile eylemin bütün olarak yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğundan bozulması üzerine hükümlü hakkında Elazığ

2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2024/118 Esas sırasına kayden yargılamaya devam edildiği belirlenmekle, kasten yaralama eyleminin yağmaya teşebbüs suçunun cebir unsurunu oluşturup oluşturmadığının mahallinde Mahkemece değerlendirilmesi gerektiğinden, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan verilen Elazığ