Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/5510 K.2026/495

İstanbul 31.Ağır Ceza Mahkemesinin 11.04.2023 tarihli ve 2022/342 Esas, 2023/140 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik olası kastla nitelikli öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-h, 21/2, 53/1 ve 58. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve (2. kez) tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin, 25.04.2024 tarihli ve 2024/637 Esas, 2024/768 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle suç niteliğine, lehe hükümlere, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanık ... ve temyiz dışı haklarında kurulan mahkûmiyet hükümleri kesinleşen sanıklar ... ve ...'in hırsızlık amacıyla ...'ın kullandığı 34 FBL... plakalı araçla maktulün bekçilik yaptığı inşaat sahasına geldikleri, inşaat sahasında bulunan inşaat malzemelerini aldıkları sırada, maktulun sanıkları uyarıp engellemeye çalışması üzerine sanıkların hırsızlık eylemini gerçekleştiremeden uzaklaşmak istediklerinde maktulün sanıkları durdurup yakalamak istediği,

arabayı kullanan sanık ...'ın hırsızlık suçundan yakalanmamak için kendilerine engel olmak isteyen maktulün üzerine aracı kasten sürerek aracın ön kısmı ile maktule çarptıktan sonra üzerinden de iki defa geçerek, maktulü otopsi raporunda belirtilen biçimde öldürdüğü olayda, sanık ...'ın maktule yönelik eyleminin nitelikli kasten öldürme suçunun kanuni tanımındaki unsurları bilerek ve isteyerek hareket etmiş olması nedeniyle nitelikli öldürme suçunu doğrudan kastla işlediği anlaşılmış ise de.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.11.2019 tarihli ve 2018/1-27 Esas, 2019/644 Karar sayılı kararı da gözetilerek suç niteliğinin değişmemesi ve aleyhe temyiz bulunmaması sebebiyle bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan raporların yeterli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, taksirle öldürme suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı, hükmolunan ceza miktarı uyarınca lehe hükümlerin uygulanma olanağının bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 7550 sayılı Kanun ile değişik 108/3. maddesinde yer alan. "İkinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme süreleri uygulanır." şeklindeki düzenleme dikkate alınarak ikinci kez mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme hükmünden yararlanmayacağına karar verilmesi suretiyle oluşan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (3) numaralı paragrafında açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 25.04.2024 tarihli ve 2024/637 Esas, 2024/768 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1.maddesi gereği hüküm fıkrasının tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin mahsus bölümünden; "koşullu salıvermenin uygulanmamasına" ilişkin ibarenin çıkarılması suretiyle, Tebliğame’ye kısmen aykırı olarak,