Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/6068 K.2025/3527

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.03.2017 tarihli ve 2015/186 Esas, 2017/74 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında. 1. Maktul ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 39/1, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 10 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım etme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 39/1, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2017/964 Esas, 2022/1382 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede; kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan hükme ilişkin Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın davaya katılma hak ve yetkisi bulunmadığından istinaf başvurusunun reddine, sanığın maktul ... üzerinde tam bir hakimiyet kurarak ve doğrudan doğruya asli fail sıfatıyla eyleme katılıp maktulü öldürdüğü anlaşılmakta olup,

ilk derece mahkemesince sanık ...'ın suça yardım eden sıfatı ile cezalandırılarak 5237 sayılı Kanun'un 39. maddesine göre indirim yapılmış ise de aleyhe istinaf başvurusunun bulunmaması nedeniyle eleştiri ile yetinilerek sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine,

kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan kurulan hükme ilişkin katılan kurum vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun'un 280/1. fıkrası uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun'un 280/2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının sanık hakkında ...’ı öldürmeye teşebbüse yardım etme suçundan kurulan hükmün kaldırılması ile, sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 37/1, 81/1, 35/2, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; suçların sabit olmadığına ve sanığın savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir. 2.Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri, sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde ceza miktarının yetersiz olduğuna ve takdiri indirime ilişkindir.

III. GEREKÇE

A.Sanık hakkında kasten öldürmeye yardımdan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebepleri yönünden.

1.Dosya kapsamına göre; sanığın haklarında verilen hükümler kesinleşen temyiz dışı sanıklar ..., ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte maktul ... üzerinde tam bir hakimiyet kurarak ve doğrudan doğruya asli fail sıfatıyla eyleme katıldığının anlaşılması karşısında ilk derece mahkemesi tarafından sanığın eyleme yardım eden olarak iştirak ettiği kabul edilerek sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 39/1. maddesi uyarınca indirim yapılması hukuka aykırı bulunmuş ise de bu husustaki bölge adliye mahkemesinin eleştirisi yerinde görülerek Tebliğname'deki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın savunma hakkının kısıtlanmadığı anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B.Sanık hakkında mağdura karşı kasten öldürmeye teşebbüsten kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebepleri yönünden. Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan incelemede. Sanık hakkında İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.03.2017 tarihli ve 2015/186 Esas, 2017/74 Karar sayılı kararı ile kasten öldürmeye teşebbüse yardım etme suçundan mahkumiyet kararı verildikten sonra İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesi tarafından açılan duruşmada sanık hakkında çıkarılan yakalama emrinin infaz edilememiş olması nedeniyle sanığın savunması alınmadan sanığın eyleme müşterek fail olarak iştirak ettiğinden bahisle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmasına karar verilerek sanık hakkında daha ağır bir cezaya hükmedilmesi, 5271 sayılı Kanun'un 307/2. fıkrasının son cümlesindeki "Ancak, sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise, her hâlde dinlenmesi gerekir." şeklindeki düzenleme gereğince, hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

IV. KARAR

A.Sanık hakkında maktul ...'a karşı kasten öldürmeye yardım suçu nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebepleri yönünden. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2017/964 Esas, 2022/1382 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA B.Sanık hakkında mağdur ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçu nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebepleri yönünden.

Gerekçe bölümünde (B) paragrafında açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz sebebi savunma hakkı yönünden yerinde görüldüğünden, başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2017/964 Esas, 2022/1382 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi