Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/1075 K.2025/5478

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307/3. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.07.2020 tarihli ve 2019/664 Esas, 2020/154 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik katılanlar vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin 19.12.2022 tarihli ve 2021/224 Esas, 2022/2965 Karar sayılı kararı ile sanık müdafiinin istinaf istemi yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine, katılanlar vekilinin istinaf başvurusu yönünden duruşmalı yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından mahkumiyet kararı verilmiş, bu kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 12.10.2023 tarihli ve 2023/3919 Esas, 2023/6120 Karar sayılı ilâmı ile sanık müdafiinin istinaf istemi ile katılanlar vekilinin istinaf isteminin birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre tek bir hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden iki ayrı hüküm kurulması gerekçesiyle sair yönler incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir. 2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 16.09.2024 tarihli ve 2023/3534 Esas, 2024/2056 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılanlara karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29/1, 62/1, 53/1 ve 58/6-7 maddeleri uyarınca dört kez 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezalarının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; suç vasfının kasten yaralama olduğuna, meşru savunma hükümlerinin uygulanması, haksız tahrik indiriminin üst sınırdan yapılması ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Katılan ...'in yaşamsal tehlike geçirecek ve hayat fonksiyonlarını orta (2.) derecede etkileyecek kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığı olayda, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35/2. maddesine göre makul hadden asgari oranda uzaklaşılarak ceza tayini yerine 12 yıl hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe istinaf ve temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada mevcut delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin dosya kapsamındaki delillerle saptandığı,

sanığın suçta kullandığı bıçağın öldürmeye elverişliliği, hedef alınan vücut bölgeleri, darbelerin şiddeti ve sayısı, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile olayın sonlanış biçimi nazara alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, meşru savunma müessesesinin uygulanması için saldırı teşkil eden ilk hareketin sanıktan kaynaklanmaması,

saldırı ile savunma arasında orantılılık bulunması gibi kriterlerin aranacağı, somut olayda ise ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı hususundaki şüphenin sanık lehine yorumlanmasıyla sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği bu nedenle meşru savunma koşullarının oluşmadığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli, 2002/238 Esas ve 2002/ 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren uygulamalarına göre haksız tahrik indiriminin asgari oranda yapılmasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından,

ileri sürülen temyiz nedenlerinin incelenmesinde hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 3. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Bursa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2015 tarihli ve 2015/240 Esas, 2015/832 Karar sayılı ilamındaki suç tarihinin 09.09.2014 olduğu, ikinci kez mükerrirliğe konu Bursa

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2012 tarihli ve 2011/450 Esas, 2012/1692 Karar sayılı ilamının ise 12.01.2015'te kesinleştiği, ikinci kez tekerrüre esas alınan ilamın, tekerrüre esas alınan ilamın suç tarihinden sonra kesinleşmiş olması nedeniyle ikinci kez mükerrirlik koşullarının oluşmadığı ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olan Bursa

15. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2018 tarihli ve 2017/495 Esas, 2018/212 Karar sayılı kararında işlenen hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun tarihinin 24.12.2016 olduğu, kararın 18.04.2019'da kesinleştiği, bu ilam içerisinde yer alan ikinci kez mükerrirliğe konu Bursa

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2012 tarihli ve 2011/450 Esas, 2012/1692 Karar sayılı ilamının ise 12.01.2015'te kesinleştiği ve ikinci kez mükerrirlik koşullarını taşıdığının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 16.09.2024 tarihli ve 2023/3534 Esas, 2024/2056 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hükümlerin tekerrür uygulanmasına ilişkin fıkralarının çıkarılıp yerlerine "Sanığın adli sicil kaydında yer alan Bursa

15. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2018 tarihli ve 2017/495 Esas, 2018/212 Karar sayılı kararının 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesindeki koşullarını sağladığı anlaşıldığından tekerrüre esas alınmasına, sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" şeklindeki ibarelerin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bursa