Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/1935 K.2025/3650

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 291. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde temyiz isteminde bulunulabileceğinin belirtildiği, kararın sanık müdafiine 31.12.2024 tarihinde tebliğ edildiği ve sanık müdafiinin 06.01.2025 tarihinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki temyiz isteminin reddine dair görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun'un 291. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine, Didim(Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2022 tarihli ve 2022/183 Esas, 2022/1598 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 13.09.2023 tarihli ve 2023/3162 Esas, 2023/5258 Karar sayılı ilâmı ile sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiği, ertelenen hapis cezasının kısa süreli hapis cezası olmamasına rağmen 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmaması, katılan lehine vekalet ücreti takdir edilmemesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir. 2. Didim(Yenihisar)

4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.12.2024 tarihli ve 2024/222 Esas, 2024/33 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca hapis cezasının ertelenmesi ile 1 yıl 6 ay denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle, delillerin hatalı değerlendirildiğine, suçun işlenmediğine, fazla ceza tayinine, haksız tahrike, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine, vesaireye ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, ilk haksız eylemin sanıktan geldiği, katılandan sanığa yönelen etki-tepki dengesini bozacak nitelikte haksız söz veya davranış bulunmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması yönünden yasal ve yeterli gerekçe gösterildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 51/3 maddesi, "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, 1 yıldan az, 3 yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı mahkum olunan ceza süresinden az olamaz” şeklinde olup, somut olayda, mahkûm olunan ceza süresinin 1 yıl 10 ay 15 gün olmasına karşılık, denetim süresinin 1 yıl 6 ay olarak belirlendiği anlaşılmakla, mevcut hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenle Didim(Yenihisar) 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.12.2024 tarihli ve 2024/222 Esas, 2024/33 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan denetim süresine ilişkin paragraftan.