Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/2293 K.2025/4210

Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.09.2022 tarihli ve 2021/778 Esas, 2022/594 Karar sayılı kararı ile hükümlünün, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-a, 62,

52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla 5271 sayılı Kanun'un 272/3-a maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 28.09.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 27.03.2025 tarihli ve 2024/17124 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.04.2025 tarihli ve KYB-2025/44781 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.04.2025 tarihli ve KYB-2025/44781 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre; sanığın inceleme dışı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine ilişkin Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.03.2018 tarihli ve 2016/673 esas, 2018/337 sayılı kararının katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Van Bölge Adliye Mahkemesi

3. Ceza Dairesinin 09.12.2021 tarihli ve 2018/1664 esas, 2021/2484 sayılı kararı ile anılan kararın; mağdurun basit tıbbı müdahale ile giderilecek şekilde yaralanması nedeniyle sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 192/2. maddesinde düzenlenen cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmasına karşın, eylemin bölünerek kasten basit yaralama ve anılan Kanun'un 109/1. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ayrı ayrı hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğundan bahisle bozulmasını takiben yeniden yapılan yargılamada, Muş

2. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.05.2024 tarihli ve 2021/919 esas ve 2024/326 sayılı kararı ile sanığın cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi karşısında, ayrıca kasten yaralama suçundan mahkumiyet kararı verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hükümlü hakkında Muş Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.11.2016 tarihli ve 2016/3076 Soruşturma, 2016/996 Esas, 2016/825 İddianame numaralı evrakı ile düzenlenen iddianamede hükümlünün mağdura yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılmasına karar verilmesi talep edilmiş, Muş

2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2018 tarihli ve 2016/673 Esas, 2018/5337 Karar sayılı kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine, kasten yaralama suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. 2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesinde Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi

3. Ceza Dairesinin, 09.12.2021 tarihli ve 2018/1664 Esas, 2021/2484 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturduğu belirlenerek özetle; "eksik araştırma ile karar verilmesi ve mağdurun basit tıbbı müdahale ile giderilecek şekilde yaralanması karşısında TCK'nın 109/6. maddesi dikkate alındığında sanığın eyleminin TCK'nın 192/2. maddesinde düzenlenen Cebir Tehdit veya Hile Kullanarak Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma suçunu oluşturmasına karşın eylem bölünerek Kasten Basit Yaralama ve TCK'nın 109/1. maddesinde düzenlenen Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma suçlarından ayrı

ayrı hüküm kurulması" nedenleriyle anılan hükmün bozulması üzerine hükümlü hakkında Muş

2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.05.2024 tarihli ve 2021/919 Esas, 2024/326 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109/2, 109/3-e, f, 62, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan kararın istinaf edilmesi üzerine UYAP sistemi üzerinden yapılan sorgulamada Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin 2024/1407 Esas sırasına kayıtlı olduğu belirlenmekle, kasten yaralama eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturup oluşturmadığının mahallinde Mahkemece değerlendirilmesi gerektiğinden, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR