Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/3056 K.2025/5354)

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli kararının Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 25.03.2021 tarihli ve 2021/3383 Esas, 2021/5165 Karar sayılı ilâmı ile bozulması üzerine verilen Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2021 tarihli ve 2021/249 Esas, 2021/608 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 13.12.2022 tarihli ve 2022/9848 Esas, 2022/9922 Karar sayılı ilâmı ile özetle; sanığın mağduru göğüs bölgesinden iki kez bıçaklayarak; kararciğerde hasara, hemotraksa, minimal pnomotraksa neden olacak şekilde yaraladığı ve ... tehlike geçirmesine neden olduğu olayda,

sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olup olmadığı hususunda delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına ve sanığın kazanılmış hakkının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca dikkate alınmasına karar verilmiştir. 2. İstanbul Anadolu

4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2024 tarihli ve 2023/178 Esas, 2024/638 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ancak 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınarak neticeten 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın atılı suçu işlemediğine, mahkûmiyet için yeterli delil bulunmadığına, öldürme kastı bulunmadığına, suç vasfında hataya düşüldüğüne ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın mağduru göğüs bölgesinden iki kez bıçaklayarak; kararciğerde hasara, hemotraksa, minimal pnomotraksa neden olacak şekilde yaraladığı olayda; sanık hakkında teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile 5237 sayılı Kanun'un 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi birlikte gözetilerek makul ceza tayin edilmesi gerekirken, yazılı şekilde 10 yıl hapis cezası tayin edilmesi suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

aleyhe temyiz bulunmadığından ve sonuç cezanın sanığın kazanılmış hakkı gereği 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası üzerinden infazı nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporun yeterli olduğu, eylemin sanık tarafından öldürme kastıyla gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ilâmı ile 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilâmı gözetildiğinde aleyhe temyiz olmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluştuğu görülmekle, son hükümde verilen cezanın ilk hükümde tayin edilen ceza üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, ilk hükümde tayin edilen hapis cezasının netice ceza şeklinde hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

4. Sanık hakkındaki incelemeye konu hükmün, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca 1412 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğu, hüküm fıkrasında sanığın kazanılmış hakkı nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi yerine 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesinin yazılması, hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında (3) ve (4) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle, İstanbul Anadolu

4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2024 tarihli ve 2023/178 Esas, 2024/638 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasında yer alan "CMK m.307/5" ibaresinin çıkartılarak yerine "1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi" ibaresinin eklenmesi,