Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/424 K.2025/7186

Silahla tehdit suçundan Gaziantep 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.05.2018 tarihli ve 2018/76 Esas, 2018/573 Karar sayılı kararı ile 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükümlü ...'nun, iş bu cezasının infazı sırasında, Gaziantep İnfaz Hâkimliğinin 15.10.2020 tarihli ve 2020/666 değişik iş sayılı kararı ile 03.10.2020 tarihi itibariyle şartla tahliye edilmesini müteakip, denetim süresi içerisinde 31.10.2020 tarihinde kasıtlı olarak suç işlemesi sebebiyle,

şartla tahliye kararının geri alınarak ikinci suç nedeniyle mahkum olduğu 2 ay 15 gün hapis cezanın iki katı olan 4 ay 30 günlük sürenin aynen çektirilmesine dair Gaziantep 1. İnfaz Hâkimliğinin 20.09.2023 tarihli ve 2023/5749 Esas, 2023/5766 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin merci Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.02.2024 tarihli ve 2023/1000 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 17.01.2025 tarihli ve 94660652-105-27-11801-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.01.2025 tarihli ve 2025/9848 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.01.2025 tarihli ve 2025/9848 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, hükümlünün 03.10.2020 tarihi itibariyle şartla tahliye edilmesine dair Gaziantep İnfaz Hâkimliğinin 15.10.2020 tarihli kararının hükümlünün gıyabında verildiği, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.09.2021 tarihli ve 2021/10167 Esas, 2021/12656 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, şartla tahliye kararınının hükümlüye tebliğ edilmesinde zaruret bulunmasına rağmen hiçbir surette tebliğ edilmediği anlaşılmakla, şartla salıverilme kararının geri alınmasına gerekçe gösterilen ikinci suçun işlendiği tarih itibarıyla ortada hükümlü hakkında verilmiş kesinleşmiş bir şartla salıverme kararının bulunmadığı anlaşıldığından itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlü hakkında verilen ve kesinleşen hükmün infazına başlanması ile birlikte Cumhuriyet savcılığınca düzenlenen ve hükümlüye tebliğ edilen 19.02.2020 tarihli ve 2020/2-432 sayılı müddetnamede koşullu salıverilme ve bihakkın tahliye tarihlerinin açıkça gösterilmesi, hükümlü hakkında İnfaz Hakimliğince verilen 19.02.2020 tarihli kararda açıkca “hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihi olan 03.10.2020 tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına” karar verilmesi,

hükümlü hakkındaki denetimli serbestlik tedbiri uygulamasına müddetnamede ve İnfaz hakimliğinin kararında gösterilen koşullu salıverilme tarihinde son verilmesi ve Cumhuriyet savcılığının talebi ile İnfaz Hakimliğinin 15.10.2020 tarihli ve 2020/666 değişik iş sayılı kararı ile hükümlünün 03.10.2020 tarihinden geçerli olmak üzere koşullu salıverilmesine karar verilmesi karşısında, hükümlünün hakkında verilen koşullu salıverilme kararından haberdar olmadığının ileri sürülemeyeceği dikkate alındığında,

koşullu salıverilme kararı hükümlüye tebliğ edilmediğinden bahisle hükümlü hakkında verilen koşullu salıverilme kararının geri alınmasına ve aynen infaza karar verilemeyeceğine ilişen ve haklı sebebe dayanmayan kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oybirliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,