Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/4277 K.2026/1575

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 15.05.2024 tarihli ve 2023/7283 Esas, 2024/3541 Karar sayılı kararı ile özetle, sanığın eyleminin kül halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 98/1. maddesindeki suçu oluşturduğunun anlaşılması karşısında suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde sanığın 5237 sayılı Kanun'un 98/2. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 22.10.2024 tarihli ve 2024/2044 Esas, 2024/2681 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, yardım veya bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 98/1, 62/1, 58/6-7, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle, mahkûmiyete yeter delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

02.12.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 12. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 75. maddesi değiştirilerek, aynı Kanun'un 98/1. maddesinde düzenlenen yardım veya bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeme suçunun ön ödeme kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 75. maddesi kapsamında ön ödemeye tabi olduğu anlaşılan suç nedeniyle, mahkemece sanığa 6763 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 75. maddesi uyarınca ön ödeme ihtarı yapılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bu husus gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığun temyiz sebepleri usûl yönünden yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 22.10.2024 tarihli ve 2024/2044 Esas, 2024/2681 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,