Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/557 K.2025/4559

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şarköy Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2016/207 Esas, 2016/623 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 17.02.2021 tarihli ve 2021/325 Esas, 2021/1557 Karar sayılı ilâmı ile özetle; sanığın yargılama konusu eyleminde 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesi kapsamında basit yargılama usûlünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

sanık hakkında, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının tespit edilememesi gerekçesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 29. maddesine göre yapılan indirimin alt sınırdan (1/4) yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde (1/2) oranında uygulama yapılarak eksik ceza tayini nedenleriyle bozulmasına ve kazanılmış hakkın dikkate alınmasına karar verilmiştir.

2. Sanık hakkında basit yargılama usûlü uygulanarak kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına, karar verilmiş, Şarköy Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2023 tarihli ve 2023/45 Esas, 2023/287 Karar sayılı kararı ile katılan vekilinin itirazı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 252/2 ve 252/3. maddeleri uyarınca duruşma açılarak genel hükümlere göre yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 29, 62, 53, 58, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddeleri uyarınca 1 ay 26 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; cezalandırılmasını gerektirecek delillerin bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine, tekerrüre esas sabıkasının bulunmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporun yeterli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçun unsurlarının oluştuğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Sanığın adlî sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Ankara 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.10.2014 tarihli ve 2013/579 Esas, 2014/540 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün Yargıtay

4. Ceza Dairesinin, 09.06.2020 tarihli ve 2019/8929 Esas, 2020/6104 Karar sayılı ilâmı ile bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, anılan hükmün tekerrüre esas alınamayacağı ve sanığın adlî sicil kaydında başkaca tekerrüre esas sabıkası da bulunmadığı gözetilmeksizin sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi gereği mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına karar verilmesi ve yine aynı Kanun'un 58/3. maddesi gereğince 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasının tercih edildiği gözetildiğinde, 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasına hükmolunması gerekip gerekmediğinin,

5271 sayılı Kanun'un 231/5 ve 5237 sayılı Kanun'un 50, 51. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Bozma ilâmı öncesi 09.06.2016 tarihli karar ile sanığın neticeten "1 ay 20 gün hapis" cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmesi ve aleyhe temyiz bulunmaması karşısında sanık lehine 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeksizin, bozma ilâmı sonrası yapılan yargılamada sanığın neticeten "1 ay 26 gün" hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmesi suretiyle kazanılmış hakkı ihlal edilerek fazla ceza verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR