Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/6370 K.2026/1597)

İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 25.08.2005 tarihli ve 2005/362 Esas, 2005/313 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında maktule yönelik kasten öldürme, müşteki Hakan'a yönelik müessir fiil ve ruhsatsız silah bulundurma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin hükümlü müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 06.12.2006 tarihli ve 2006/1669 Esas, 2006/5507 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir.

2. Cezanın infazından sonra memnu hakların iadesi talebinde bulunulması üzerine İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.02.2025 tarihli ve 2005/3 62... /313 Karar sayılı ek kararı ile memnu hakların iadesi talebinin reddine karar verilmiştir. 3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 24.04.2025 tarihli ve 2025/757 Esas, 2025/1483 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen memnu hakların iadesi talebinin reddine dair ek karara yönelik hükümlü müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü müdafiinin temyiz istemi, memnu hakların iadesi koşullarının oluştuğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13/A maddesinin birinci fıkrası. "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir. Bunun için.

Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla, a) Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması, b) Kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması, gerekir." şeklinde düzenlenmiştir. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde.

Hukukî Süreç başlığı altında (1) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 25.08.2005 tarihli ve 2005/362 Esas, 2005/313 Karar sayılı kararının 06.12.2006 tarihinde kesinleştiği, mezkûr kararın 30.07.2013 tarihinde infaz edildiği, hükümlü müdafiinin 03.03.2025 tarihinde memnu hakların iadesi talebinde bulunduğu anlaşılmış ise de.

5352 sayılı Kanun'un 13/A maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan "Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması ve kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması" koşulunun gerçekleşmediği, cezanın infazından sonraki 3 yıllık süre içinde 25.03.2015 tarihinde hükümlünün Urla

2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.05.2018 tarihli ve 2015/848 Esas, 2018/356 Karar sayılı ilamına konu suçu işlediği, bu kararın da 28.12.2018 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığından memnu hakların iadesi talebinin reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararda ve ek karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamış ve hükümlü müdafiinin temyiz isteği bu nedenle yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 24.04.2025 tarihli ve 2025/757 Esas, 2025/1483 Karar sayılı kararında hükümlü müdafiince öne sürülen temyiz sebebi ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir