Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/756 K.2025/6245

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kalkandere Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2016/69 Esas, 2016/113 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen)

3. Ceza Dairesinin, 15.10.2020 tarihli ve 2020/10215 Esas, 2020/13684 Karar sayılı ilâmı ile eksik inceleme ve duruşmada hazır bulunan sanığa son sözünün sorulmaması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması nedenleriyle bozulmasına ve 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verilmiştir.

2. Kalkandere Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2024 tarihli ve 2020/297 Esas, 2024/261 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 87/1-c, 87/1-son cümle, 62/1, 53/1 ve 58. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; eylemi ile mağdurun yüzünde sabit ize neden olacak nitelikte yaralanması arasında illiyet bağının bulunmadığına, gerekçeye, teşdiden ceza tayinine, şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı karar verildiğine, lehine haksız tahrik indiriminin uygulanması gerektiğine, tekerrür hükümlerinin uygulanmasının yanlış olduğuna, lehine olan hükümlerin uygulanması gerektiğine, eksik incelemeye, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, eksik incelemenin bulunmadığı, alınan raporların yeterli, hüküm kurmaya elverişli ve illiyet bağını içerir olduğu, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, mağdurdan sanığa yönelen haksız söz veya davranışın bulunmadığı, ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasının isabetli olduğu,

sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına ilişkin maddenin uygulanmasında isabetsizlik bulunmadığı, hükmedilen ceza miktarına göre takdiri indirim hükümleri dışında sanık lehine uygulanabilecek başka bir hükmün bulunmadığı anlaşıldığından hükümde düzeltme nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Uygulama sırasında 5237 sayılı Kanun'un 87/1. maddesinin son cümlesi uyarınca verilebilecek hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 86/3. maddesi kapsamında kalmaması nedeniyle 3 yıldan fazla olamayacağı gözetilmeksizin "3 yıl" hapis cezasıyla cezalandırılması yerine "5 yıl" hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildikten sonra müteakip uygulamada aynı Kanun'un 62. maddesi gereği (1/6) oranında takdiri indirim uygulanarak "2 yıl 6 ay" hapis cezası yerine yazılı şekilde "4 yıl 2 ay" hapis cezasına hükmolunmak suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuş ise de bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

3. Sanık hakkında bozma öncesi Kalkandere Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2016/69 Esas, 2016/113 Karar sayılı kararı ile neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan sonuç olarak "8 ay 22 gün hapis cezası" ile cezalandırılmasına karar verildiği,

temyiz yoluna yalnız sanık tarafından başvurulduğunun anlaşılması karşısında bozma sonrası kurulan hükümde sanığın cezasının "8 ay 22 gün" hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken "4 yıl 2 ay" hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek kazanılmış hakkının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (2) ve (3) numaralı paragraflarda açıklanan "cezanın belirlenmesine ilişkin uygulama hatası ve kazanılmış hakkın gözetilmemesi" nedenleriyle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Kalkandere Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2024 tarihli ve 2020/297 Esas, 2024/261 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği,

hükmün 3. bendinin son cümlesinden "...sanığın TCK'nin 87/1-son maddesi gereğince 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkartılarak yerine "5237 sayılı Kanun'un 87/1-son maddesi gereğince 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin, takdiri indirim uygulanmasına ilişkin paragrafta bulunan "4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yerine "2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi ve hükmün takdiri indirim uygulanmasına ilişkin paragrafından sonra gelmek üzere "Aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı bakımından kazanılmış hak oluştuğunun tespitine.