Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/787 K.2025/4572

Kararda kanun yolunun temyiz yerine istinaf olarak belirtilmesi suretiyle sanık müdafiinin yanıltıldığı, kararın sanık müdafiinin elektronik posta adresine 29.04.2024 tarihinde ulaşmakla, 04.05.2024 tarihinde tebliğ edilmiş sayıldığı, müdafiin 02.05.2024 tarihinde sunduğu dilekçesi ile hükmü istinaf ettiğini bildirmesine göre, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla, Tebliğnamedeki ret görüşüne iştirak olunmamıştır.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın katılanlar ... ve ...'ya yönelik yargılama konusu kasten yaralama eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-c-e maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde 8 yıllık olağan zamanaşımı süresi öngörüldüğü en son zamanaşımını kesen işlem olan sanığın savunmasının alındığı 05.02.2014 tarihi ile hükmün açıklandığı 07.11.2023 tarihi arasındaki süreden,

hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 27.10.2020 tarihi ile denetim süresi içinde işlenen ikinci suçun tarihi olan 27.04.2022 tarihi arasındaki durma süresi de çıkartılınca 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğu anlaşılmıştır.