Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/829 K.2025/6252

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Osmaniye 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.02.2016 tarihli ve 2015/482 Esas, 2016/100 Karar sayılı kararının, Cumhuriyet savcısı (aleyhe) tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 08.12.2022 tarihli ve 2020/2322 Esas, 2022/18756 Karar sayılı ilamı ile "sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunu işlediğinin sabit olması ve mağdur hakkında alınan raporun yetersiz olması" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir. 2. Osmaniye

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2024 tarihli ve 2023/47 Esas, 2024/520 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e, 87/3, 53, 58 maddeleri uyarınca 1 yıl 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; delil yetersizliğine, uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı aşamalarda, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, kasten yaralama eyleminin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının kabulünde ve yaptırımın belirlenmesinde isabetsizlik bulunmadığı,

neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı anlaşıldığından düzeltilen husus dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2.Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve ilk derece mahkemesince tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas alınan Kahramanmaraş

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.03.2006 tarihli ve 2016/113 Esas, 2005/231 Karar sayılı ilamı olduğu, söz konu ilamın kesinleşme tarihinin 30.10.2008, yerine getirme tarihinin ise 07.10.2009 olması nedeniyle birinci kez tekerrür şartlarının oluşmadığı, ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan Osmaniye

1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.03.2003 tarihli ve 2002/46 Esas, 2003/56 Karar sayılı kararında kasten öldürme suçundan verilmiş olan 15 yıl hapis cezasına ilişkin mahkumiyet kararının daha ağır ve birinci kez tekerrüre esas nitelikte olduğunun gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Osmaniye

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2024 tarihli ve 2023/47 Esas, 2024/520 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm maddesinda tekerrür hükümlerinin uygulandığı hüküm maddesinın tamamının çıkartılarak yerine " Sanığın adli sicil kaydında yer alan Osmaniye

1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.03.2003 tarihli ve 2002/46 Esas, 2003/56 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı Kanun'un 58/6.