Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2026/845 K.2026/2304)

Ordu

4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.09.2023 tarihli ve 2023/348 Esas, 2023/742 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında basit yargılama usûlü uygulanması suretiyle kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 29, 62, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251/3, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddeleri gereğince 1.120,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 19.09.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 24.12.2025 tarihli ve 2025/5229 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.01.2026 tarihli ve KYB - 2026/1253 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.01.2026 tarihli ve KYB - 2026/1253 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, sanığın sabıkasında denetim süresi içinde suç işlemesi sebebi ile ihbar konusu olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunduğundan bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemiş ise de; sanığın sabıka kaydında ihbara konu olduğu düşünülen Ordu

3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.10.2022 tarihli ve 2015/243 esas, 2022/769 sayılı kararın 16.11.2022 tarihinde kesinleştiği, inceleme konusu dosyanın suç tarihinin ise 15.10.2022 tarihi olduğu anlaşılmış olup, bu nedenle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel sabıkası bulunmayan sanık hakkında subjektif koşulları yönünden değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi yerine, dosya kapsamı ile uyumlu olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinde düzenlenen Hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için, a) Sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde, hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis veya adlî para cezasından ibaret olması, b) Suçun 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin ondördüncü fıkrasında yazılı suçlardan olmaması, c) Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması, d) Mahkemece, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması,

e) Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesine ilişkin koşulların birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir. Ayrıca, mezkûr maddenin sekizinci fıkrasında "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilmesi halinde sanık, beş yıl süreyle denetim süresine tâbi tutulur.

(Ek cümle: 18/06/2014-6545 S.K./72. md) Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez.” şeklinde düzenlenme yer almaktadır. Bu düzenlemeye ilişkin 6545 sayılı Kanun’un 72. maddesinin gerekçesinde bu durum.

“Maddeyle, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231 nci maddesinin sekizinci fıkrasında değişiklik yapmak suretiyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi halinde sanığın tabi tutulacağı denetim süresi içinde sanık hakkında bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği düzenlenmektedir.

Söz konusu maddenin uygulanmasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanıklar hakkında işledikleri diğer suçlardan dolayı da birçok kez hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği görülmektedir. Yapılması öngörülen değişiklikle, bu uygulamaya son verilmesi ve denetim süresi içinde sanık hakkında bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilememesi amaçlanmaktadır.

Kişinin işlediği ikinci suçun denetim süresi içinde işlenip işlenmediğinin önemi bulunmamaktadır. Daha önceden işlenen suçlar bakımından da bu yasak uygulanacaktır.” şeklinde ifade edilmiştir.

Buna göre 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 24.06.2014 tarihinden sonra işlenen suçlar için, hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunan sanıklarla ilgili aynı denetim süresi içerisinde bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilemeyecektir. 2. Bu açıklamalar ışığında inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde.

Mahkemece hükümlünün kasten yaralama suçundan adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Hükümlünün adlî sicil kaydının incelenmesinde Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2022 tarihli ve 2015/243 Esas, 2022/769 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 16.11.2022 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir. Ordu

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2022 tarihli ve 2015/243 Esas, 2022/769 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 16.11.2022 tarihinde kesinleşmesinden itibaren hükümlü hakkında 5 yıllık denetim süresi başlamıştır. Hükümlü 15.10.2022 tarihinde inceleme konusu suçu işlemiştir.

5271 sayılı Kanun'un 231/8. maddesinin ilgili bölümünde yer alan “Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez” şeklindeki düzenleme uyarınca inceleme konusu kasten yaralama suçu yönünden hükümlü hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyecektir.

Hükümlünün kasten yaralama suçunu adlî sicil kaydındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşme tarihinden önceki bir tarihte gerçekleştirmiş olmasının önemi bulunmamaktadır.

Zira hükümlünün bu suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi 16.11.2022 tarihinde başlamakla bu tarihten sonra hükümlü hakkında kasıtlı bir suçtan yeni bir hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi imkânı bulunmadığı anlaşılmakla Mahkemece hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR