Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2009/10006 K.2009/11776

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı babası İ..’in adına kayıtlı taşınmazlarını davalı oğulları A.. ve M..’a mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak intikalini sağladığını, bir kısım taşınmazlarını ise bizzat bedelini ödeyerek aynı amaçla anılan davalılar adına kaydını sağladığını ileri sürerek tapu iptali ve tüm mirasçılar adına tesciline istemiştir.

Davalılar A..ve M..davanın reddini savunmuşlardır.

Diğer davalılar davaya yanıt vermemişlerdir.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, dairece; “... çekişme konusu 2 ve 3 nolu parseller yönünden davanın kabulünün doğru olduğu, ancak 2132 ada 7 ve 2524 ada 7 parsel sayılı taşınmazları davalıların 3. kişilerden satın alma yoluyla edindikleri, miras bırakanla ilgisinin olmadığı gözetilerek bu parseller yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı uyarınca sözü edilen parseller yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, Mahkemece, hükmüne uyulan bozma kararı gereğince çekişme konusu 2132 ada 7 ve 2524 ada 7 parsel sayılı taşınmazlar hakkında 1.4.1974 tarih 1/2 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının, bu yöne değinen temyiz itirazı yerinde değildir reddine.

Ancak, dava dilekçesinde 4 parça taşınmazla ilgili olarak dava açılmış ve dava konusu 4 parça taşınmazın toplam değeri olarak 2.000.00.-YTL gösterilmiş; gerek bozmadan önceki kabul kapsamına alınan ve Dairece hakkındaki hüküm benimsenen 2168 ada 2 ve3 parsel sayılı 2 parça taşınmaz ile son kararla ret hükmü kurulan 2132 ada 7 ve 2524 ada 7 parsel sayılı 2 parça taşınmaz bakımından keşfen değer belirlenmekle beraber, yargılama sırasında 492 Sayılı Harçlar Yasasının 30. ve 32. maddelerinde öngörüldüğü şekilde harç ikmali yapılmadığı sabittir.

O halde, harcı ikmal edilmeyen ve keşfen belirlenen dava değeri üzerinden davalı yararına avukatlık ücreti takdir ve tayin edilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca; dava dilekçesinde gösterilen dava değeri üzerinden maktu vekalet ücretinden az olmamak kaydıyla davalı lehine vekalet ücreti takdir ve tayin edilmesi gerekirken, davalı yararına yazılı olduğu üzere avukatlık ücretine hükmedilmesi isabetsizdir.