KÜNYE
1. Hukuk Dairesi 2009/2855 E., 2009/5092 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Nisan 2009
- Mahkemesi
- ÜNYE 2.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
- Tarihi
- 29/12/2008
- Numarası
- 2005/30-2008/457
Karar Metni
256 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada;
Davacılar, miras bırakanın mal kaçırmak ve mahfuz hisseyi ihlal kastıyla 6 parça taşınmazını düzenlediği vasiyetname ile davalı bıraktığını ileri sürüp muvazaa nedeniyle tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmadığı taktirde tenkisine karar verilmesini istemişlerdir.
Davalı, iddiaların doğru olmadığını, vasiyetnamenin yasal koşullara uygun yapıldığını belirtip davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların geçerli bir vasiyetname ile davalıya temlik edildiği, muris muvazaasına dayalı tapu iptali ve tescil davasının ispat edilemediği, miras bırakanın yapmış olduğu temlik ile davacıların saklı payını ihlal ettiği gerekçesiyle davanın tenkis isteği yönünden kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.
Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı taktirde tenkis isteğine ilişkindir.
Mahkemece, tenkis isteği yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.
Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu taşınmazların ölüme bağlı tasarrufla davalıya intikal ettirildiği gözetildiğinde anılan bu işlemin bağış niteliğinde olduğu ve olayda 01.04.1974 tarih, 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulama yerinin bulunmadığı gözetilerek tenkis isteği yönünden davanın kabulü doğrudur. Davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.
Ancak, dava dilekçesinde belirtilen dava değeri üzerinden avukatlık parasına hükmedilmesi gerekirken keşfen belirlenen, ancak yargılama aşamasında harcı tamamlanmayan değer üzerinden yüksek vekalet ücretine karar verilmesi doğru değildir.
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, E. 2009/2855, K. 2009/5092, 30 Nisan 2009 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama