Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2009/9639 K.2009/11044

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı kurum adına kayıtlı 448 ve 451 parsel sayılı taşınmazların 2600 m2 lik kısmının site minibüs durakları olarak kullanılmak üzere kiralandığını 2005 yılı sonunda ihtar çekilerek sözleşmenin yenilenmeyeceği boş olarak teslim ettiklerini bildirildiği halde, halen taşınmazı kullanmaya devam ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, dava konusu yerin davacı ile dava dışı belediye arasındaki sözleşme gereğince minibüs durakları olarak kullanıldığını daha sonra belediyenin davacı ile anlaşmaması üzerine, kendilerinin kira sözleşmesi yaptıklarını, belediyenin yer gösterme zorunluluğu karşısında sözleşmeyi yenilemediklerini, taşınmazı teslim ettiklerini bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; özellikle eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen kayıt ve belgelerden çekişme konusu 448 ve 451 parsel sayılı taşınmazların davacı kurum adına kayıtlı olduğu, davacı ile davalı Şöförler Otomobilciler Odası Başkanlığı arasında düzenlenen 1.4.2004 başlangıç tarihli, minibüs durağı olarak kullanıma yönelik kira sözleşmesinin, 2005 yılında yenilendiği, sözleşmenin davalı yanca feshedildiği, bu durumun davacı kuruma 13.12.2005 tarihinde bildirildiği, tarafların kabulünde olup, davacının 2006 yılından itibaren davalının haklı ve geçerli bir nedene dayanmaksızın çekişmeli yeri davalının kullanmaya devam ettiğini ileri sürerek, eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalının durak yeri belirleme ve işletme görev ve yetkisi olmadığı, bu hususun belediyenin görev ve yetkileri arasında bulunduğu gerekçesiyle dava reddedilmişse de;

Taraflar arasındaki başlangıçtaki aktin Borçlar Kanununun 270.ve devamı maddelerinde öngörüldüğü üzere hasılat kirası olduğu açıktır. Anılan aktin sona erdiği hususu tarafların kabulünde olup, yapılan soruşturma sonucu düzenlenen bilirkişi rapor ve krokileri ile dinlenen tanık beyanlarından 448 ve 451 parseller içerisindeki bir kısım yerin halen minibüs durağı olarak kullanıldığı da sabittir.

Belirlenen bu olgu, davacının Türk Medeni Kanununun 683.maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkının kullanılmasını ve ondan yararlanılmasını engelleyen bir fiil olup, davalının da dava konusu taşınmazları kullanmasına esas teşkil edecek kişisel bir hakkı bulunmadığına göre haksız eylem nitelikli elatma olgusunun gerçekleştiğinin kabulünde zorunluluk vardır.

Hal böyle olunca, kayda üstünlük tanınmak suretiyle elatmanın önlenmesi isteğinin kabulü ile belirlenecek haksız işgal tazmınatı niteliğindeki ecrimisile karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.