KÜNYE
1. Hukuk Dairesi 2010/1642 E., 2010/2383 K.·Mahkemesi :asliye Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Mart 2010
- Dava türü
- ÇEKİŞMENİN GİDERİLMESİ-ELATMANIN ÖNLENMESİ-TAZMİNAT
Karar Metni
291 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen davada;
Davacı (karşı davalı); kayden maliki olduğu 703 ada 2 parsel sayılı taşınmazına komşu davalının arazisini genişletmek amacıyla yaptığı çalışmalar sonucu doğal zemin yapısını bozmak ve istinat duvarı yapmamak suretiyle, taşınmazını ve binası ile can güvenliklerini tehlikeye maruz bıraktığını ileri sürüp, istinat duvarının davalı tarafından yaptırılması, elatmanın önlenmesi ve çekişmenin giderilmesi veya duvar yapım masrafının davalıdan tahsili isteklerinde bulunmuş; karşı davanın reddini savunmuştur.
Davalı (karşı davacı); maliki olduğu 703 ada 1 sayılı parselinin, davacı taşınmazının alt tarafında kaldığını, iddiaların aksine davacının (karşı davalının) bahçesini evi ile aynı kod yüksekliğine çıkarmak amacıyla toprak ve moloz yığarak arazinin doğal yapısını bozduğu gibi kendisinin yapmış olduğu beton duvarın üstüne imara aykırı ve projesiz olarak inşa ettiği istinat duvarının yağan yağmurlar sonucunda bahçesine yıkıldığını belirtip, yıkılan istinat duvarının davacı (karşı davalı) tarafından mimari ve usulüne uygun şekilde projelendirilerek inşa edilmesi ya da bunun için gerekli masrafların ödenmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece, her iki tarafında taşınmazlarının ortak sınırına projesiz ve ruhsatsız istinat duvarı inşa ederek mevcut durumun oluşmasına birlikte sebebiyet verdikleri ve halen tehlike arzeden hukuki durumun derhal projeli ve denetimli yapılacak istinat duvarıyla izalesi ve masrafların taraflarca eşit olarak karşılanması gerektiği gerekçesiyle asıl ve karşı davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı (karşı davalı) vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.
-KARAR-
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, E. 2010/1642, K. 2010/2383, 4 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama