Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2010/4729 K.2010/5569

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu dairelerin yer aldığı apartmanda, davalının hiçbir mülkiyet hakkına dayanmadan tasdikli mimari projeye aykırı olarak sütunlar arasında araçların park edilebileceği boşluk alanı kapatarak işyeri olarak, ayrıca alt kattaki sığınak ve depoları da kullandığını ileri sürüp elatmanın önlenmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu yeri apartmanın kat maliklerinden birisi olan M. Ç.'dan kiraladığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, çekişme konusu ortak alanlara kiracılık sıfatı ve apartman kat malikleri tarafından alınmış bir karar bulunmadan davalının işyeri olarak kullanmak suretiyle elatmasının önlenmesine ve davalının tahliyesine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 3876 ada 2 parsel sayılı kargir apartman vasıflı taşınmazda kat irtifaklı 2 ve 4 nolu bağımsız bölümlerin davacı adına tapuda kayıtlı olduğu, taşınmazın otopark , sığınak ve depo gibi ortak yerlerini kapatıp işyeri olarak kullanan davalı şirketin dosyaya ibraz edilen 13.4.1998 başlangıç tarihli kira sözleşmesine göre kat maliklerinden birisi olan M.Ç. ile arasında düzenlenmiş kira sözleşmesi bulunduğu görülmektedir.Kira sözleşmesinin geçerli olup olmadığının tespitinin ise ancak 634 Sayılı Kat Mülkiyeti Yasası çerçevesinde yapılacak bir inceleme ile mümkün olacağı, bu durumda uyuşmazlığın sözü edilen yasadan kaynaklandığı kuşkusuzdur.

Bilindiği üzere; 634 Sayılı Kat Mülkiyeti Yasasına 2814 Sayılı Yasa ile eklenen (ek-1) maddesinde, Kat Mülkiyeti Kanununun uygulanmasından doğan her türlü uyuşmazlığın çözümünde Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olacağı hükmü öngörülmüştür.

Öyleyse, taraflar arasındaki çekişmenin çözümünde görevli olan mahkemenin Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken bu husus gözardı edilerek işin esası bakımından yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.