KÜNYE
1. Hukuk Dairesi 2011/11647 E., 2012/874 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Şubat 2012
- Mahkemesi
- ULUKIŞLA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
- Tarihi
- 09/06/2011
- Numarası
- 2010/66-2011/82
Karar Metni
298 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada;
Davacılar, miras bırakan babaları A..K.. ..0 parsel sayılı taşınmazını mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak 2. eşi davalıya satış suretiyle devrettiğini ileri sürerek, payları oranında iptal ve tescil isteminde bulunmuşlardır.
Davalı, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 7.2.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat A.. G.ile temyiz edilenler vekili Avukat H. T. geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:
Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, çekişme konusu ..parsel sayılı taşınmazın 06.07.1994 tarihli akitle miras bırakan tarafından davalıya temlikinin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu anlaşıldığına göre bu olgu benimsenerek davanın kabul edilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.
Ancak, davaya konu taşınmazın davacıların miras payı oranında çekişmeli bulunduğu ve bu paylar bakımından kabul kararı verildiği gözetilerek paylara isabet eden dava değeri dikkate alınmak suretiyle harç ve ücreti vekalete hükmedilmesi gerekirken taşınmazın tamamının değeri üzerinden avukatlık parasına ve harca karar verilmesi doğru değildir.
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, E. 2011/11647, K. 2012/874, 7 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama