KÜNYE
1. Hukuk Dairesi 2012/11985 E., 2013/4060 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2013
- Mahkemesi
- İSTANBUL 10. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
- Tarihi
- 20/03/2012
- Numarası
- 2011/322-2012/143
Karar Metni
317 kelime·2 dk okuma
Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil,tenkis davası sonunda, yerel mahkemenin yetkisizliğine ilişkin olarak verilen karar davacı vekilinin yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;
Dava, tapu iptali ve tescil, mümkün olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.
Mahkemece, dava konusu olan Şişli ilçesinde bulunan 5 parsel sayılı taşınmaza ilişkin davanın mahkemenin ayrı bir esasa kaydedilmesine;İzmir de bulunan 17 parsel sayılı taşınmazındaki 5 nolu bağımsız bölüm, Balıkesir ili,..... ilçesindeki 114 ada, 26 parsel sayılı taşınmaz ve İstanbul ili, .... ilçesinde bulunan 3931 parselde kayıtlı taşınmazla ilgili davaların tefrikine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.
Bilindiği üzere; HUMK’nun 13/1.maddesi gereğince taşınmazın aynı ile ilgili davaların, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde çözüme kavuşturulması gerekeceği, öte yandan, çekişmenin birden fazla taşınmazla ilgili olması halinde aynı yasanın 13/2.maddesi hükmü uyarınca taşınmazlardan, herhangi birinin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olacağı tartışmasızdır. Taşınmazın bulunduğu yerden maksat ise tapuda kayıtlı olduğu yer değil, fiilen içinde bulunduğu mülki sınırdır. Hemen belirtilmelidir ki, anılan yetki kuralı kesin ve kamu düzeniyle ilgili olup, davanın her aşamasında mahkemece re’sen (kendiliğinden) gözetilmesi gerekir. Aynı düzenleme 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nın 12. maddesinde de korunmuştur.
Somut olaya gelince; dosya arasında yeralan tapu kaydına göre çekişme konusu taşınmazlardan biri olan 3931 parsel sayılı taşınmazın İstanbul, Büyükçekmece ilçesinde bulunduğu anlaşılmaktadır.
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, E. 2012/11985, K. 2013/4060, 21 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama