Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2012/2250 K.2012/6580

Yanlar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 5.6.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat Ö.U. ile temyiz edilen vekili Avukat İ. K.geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi un tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava; tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tazminat isteğine ilişkin olup mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden, 1963 tarihine kadar köy olan Kağıthane Belediye Başkanlığı bu tarihte belde belediyesi yapıldığı ve 12 Eylül 1980 ihtilali ile de tüzel kişiliğini kaybederek idari yönden İstanbul Belediye Başkanlığı’na bağlandığı ve daha sonra Şişli Belediye Başkanlığı’nın kurulması ile bu defa anılan ilçe belediye başkanlığına bağlandığı, 1987 tarihinde müstakil olarak hüviyet kazanarak Kağıthane Belediye Başkanlığı’na dönüştüğü bir kısım taşınmazların Şişli belediye başkanlığınca yeni kurulan Kağıthane belediyesine devredildiği halde kendisine devredilmesi gereken ve eldeki davaya konu teşkil eden bir kısım taşınmazların İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı’nca devredilmediği ileri sürülerek, eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece işin esası bakımından yapılan araştırma ve inceleme sonucunda neticeye gidilmiş olması doğrudur.

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, her ne kadar 3030 sayılı yasa 2004 tarihinde yürürlüğe giren 5216 sayılı yasanın 31. maddesi gereğince yürürlükten kaldırılmış ise de her hadisenin meydana geldiği tarihteki yasal düzenlemelere tabi olacağı ve bu düzenlemeler gözetilerek çekişmenin giderilmesi gerekeceğinde kuşku yoktur.

O halde, somut olayda 3030 sayılı Yasa hükümlerine bağlı kalmak ve çekişmenin buna göre çözülmesi icap etmektedir.

Bilindiği üzere, 3030 sayılı Yasanın 6/A maddesinde, ana hizmet binası ve tesisleri ile bu madde hükmünde özellik, nitelik ve vasıfları sayılan taşınmazların devire konu edilemeyeceği, bunun dışında kalan taşınmazların iadesinin gerekeceği öngörülmüştür. Ne var ki mahkemece kabul kapsamına alınan taşınmazlar bakımından bu yasal düzenleme kapsamında kalıp kalmadığı, bir başka ifade ile iadesi gerekmeyen taşınmaz olup olmadıkları yönünde hiçbir araştırma yapılmaksızın neticeye gidilmiş olmasının doğru olduğu söylenemez.Hal böyle olunca, çekişmeli taşınmazların 3030 sayılı yasanın 6/A maddesinde kalıp kalmadığının belirlenmesi sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik tahkikatla yetinerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.