KÜNYE
1. Hukuk Dairesi 2012/4246 E., 2012/7282 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Haziran 2012
- Mahkemesi
- KARTAL 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
- Tarihi
- 03/11/2011
- Numarası
- 2007/39-2011/555
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma
Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, tapu iptali ve tescil yönünden kabulüne, manevi tazminat yönünden ise reddine ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, kadastral parselin ihyası isteğine ilişkindir.
Mahkemece; öncesinde 433 sayılı kadastral parsel davacı adına kayıtlı iken imar uygulaması sonucu ifrazı ile 7527 ada 3 ve 4 sayılı parsellerin oluştuğu, ancak anılan 3194 sayılı Yasanın 18.maddesine dayalı idari işlemin İstanbul 2.İdare Mahkemesinin 2001/566-445 sayılı Kararı ile iptal edilerek kararın kesinleştiği gözetilmek suretiyle davanın kabulüne ve koşulları oluşmayan manevi tazminat davasının reddine karar verilmesi kural olarak doğrudur.
Ancak, imar uygulamasının iptalinden sonra bir kadastral parselin imar parsellerinden bir veya birkaçı açısından dönüşüme tabi tutulması, diğer kalan kısmının ise dönüşüm dışı bırakılması; diğer bir deyişle, kadastral parselin kısmen ihyası imar mevzuatı ile bağdaşmaz. Anılan husus kamu düzenini de ilgilendirir. Kaldı ki, dava dilekçesinde imar parsellerinin numaraları belirtilmeksizin 433 sayılı kadastral parsele dönülmesi talep edilmekle, bu kapsamdaki tüm imar parsellerinin iptal ve tescillerinin de istenmiş olduğu kabul edilmelidir.
Hal böyle olunca, 433 sayılı kadastral parsel kapsamında kalan ve idari işlem idari yargı yerinde iptal edilmekle illetini (dayanağını) yitiren ve böylece yolsuz tescil durumuna düşen 3 ve 4 nolu imar parsellerinin iptali ile kadastral parselin davacı adına tesciline karar verilmesi gerekirken, sadece 4 nolu imar parseli üzerinden hüküm kurulması doğru değildir.
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, E. 2012/4246, K. 2012/7282, 13 Haziran 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama