KÜNYE
1. Hukuk Dairesi 2013/1969 E., 2013/6982 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Mayıs 2013
- Mahkemesi
- TUNCELİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
- Tarihi
- 12/12/2011
- Numarası
- 2011/98-2011/499
Karar Metni
291 kelime·1 dk okuma
Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 07.05.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat gelmedi,yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen asilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:
Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.
Mahkemece, imar öncesi 116 ada 65,13,15 ve 119 ada 1 parsel sayılı taşınmazların davalı Murat’a temlikinin muvazaalı ve mal kaçırma amaçlı olduğu saptanmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş olması kural olarak doğrudur. Ne var ki, imar uygulamaları sonrasında oluştuğu anlaşılan 129 ada 5 ve 1030 ada 3 parsel sayılı taşınmazlar hakkında açılan bir dava olmadığı halde, 6100 Sayılı HMK’nun 26. maddesine aykırı olarak (1086 Sayılı HUMK’nun 74. maddesi) talep aşılmak suretiyle bu parseller de kabul kapsamına alınarak hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.
Öte yandan, mahkemece davacılar vekilinin talebi üzerine 04.01.2012 tarihinde T.Ş. başlıklı kararla, bu parsellerin hükümden çıkartılmasına karar verilmiş ise de, 6100 Sayılı HMK’nun 304 ve 305. maddeleri uyarınca (1086 Sayılı HUMK 455,459. md.) hükmün tashih veya tavzih yolu ile değiştirilmesinin mümkün olmadığı anlaşıldığına göre, tashih şerhi kararının da usul ve yasaya uygun olduğu söylenemez.
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, E. 2013/1969, K. 2013/6982, 7 Mayıs 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama