Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2015/13598 K.2018/13791

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 3152 ada 91 sayılı parsel 11 no’lu bağımsız bölümdeki ¼ payını davalı gelini ...’un isteği, ikna edici ve güven verici beyanları üzerine Adı geçene bağışladığını, asıl amacının devre konu payın gelecekte torunları adına tescil edilmesi olduğunu, bu durumu davalı ...’un da bildiğini, ne var ki ...’un dava konusu payı kendi babası olan diğer davalıya devrettiğini, böyle bir devrin yapılacağını bilse idi payını bağışlamayacağını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil, mümkün olmazsa bedele hükmedilmesini istemiştir.

Davalılar, hak düşürücü sürenin geçtiğini, temlikin davacının iradesine uygun olduğunu, hile iddiasının gerçeği yansıtmadığını, taşınmazın davacının oğlu ... ile aralarındaki boşanma davası sırasında devri gerçekleştirdiğini belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, resmi senede göre temlikin bağış değil satış olduğu ve hile iddiasının da kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 23.10.2018 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat gelmedi, temyiz edilen davalılar vekili Avukat ... geldi, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, dava konusu bağımsız bölümün ¼ payının davacı tarafından 08.01.2010 tarihinde davalı ...’a satış suretiyle temlik edildiği, ...’un da çekişmeli payı 19.02.2010 tarihinde diğer davalı ...’ya devir ettiği, davacı tarafından delil olarak dayanılan davacının oğlu ... . ile davalı ... arasında ...

1. Aile Mahkemesi’nin 2011/293 Esası ( ...

Anadolu 18. Aile Mahkemesi’nin 2013/11 Esas) üzerinden görülen davada 26.09.2012 tarihinde bilgisine başvurulan davacının davalı ...’ya yapılan temliki bildiği ve davalı ...’un güvenini kötüye kullandığı şeklinde beyanlarda bulunduğu, eldeki davayı ise 14.02.2014 tarihinde açtığı, tüm bu tarihler gözetildiğinde hileye ilişkin olarak ileri sürülen vakanın öğrenildiği tarihten, davanın açıldığı 14.02.2014 tarihine kadar 6098 sayılı TBK’nun 39. maddesinde öngörülen bir yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşılmakla, davanın reddedilmiş olması bu gerekçeyle ve sonucu itibariyle doğrudur.