Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2017/98 K.2020/2000

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Mahalli İskan Komisyonunun 12.08.1992 tarih ve 118 sayılı kararıyla hak sahibi sayılmalarına karar verilen davalılara, 1665 parsel sayılı taşınmazın tahsis edildiğini, yapılan araştırmada davalıların göçebe olmadığı ve hak sahipliği kararı alınmadan önce SGK kaydının tespit edildiği, bu durumun hak sahibi olmaya engel olması nedeniyle davalıların hak sahipliğine ilişkin 12.08.1992 tarihli Komisyon kararının 27.04.2012 tarihli Mahalli İskan Komisyonu kararıyla kaldırıldığını ileri sürerek 1665 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaliyle Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, 12.07.2013 tarihinde kabul edilen 6495 sayılı Kanun ile 5543 sayılı İskan Kanununa eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrasında Mülga 2510 Sayılı Kanun döneminde hak sahibi olanların hak sahipliklerinin herhangi bir koşul aranmadan devam edeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 01/06/2020