KÜNYE
1. Hukuk Dairesi 2018/898 E., 2020/3699 K.·Mahkemesi :asliye Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Temmuz 2020
- Dava türü
- TAPU İPTALİ VE TESCİL
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen davada; Davacılar, mirasbırakan anneleri ...'nin, ... parsel sayılı taşınmazını vekil kıldığı davalı oğlu İbrahim aracılığıyla diğer davalı ...'ye satış suretiyle temlik ettiğini, vekalet görevinin kötüye kullanıldığını, temliki işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, miras payları oranında iptal ve tescil isteğinde bulunmuşlardır. Davalılar, iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.
Mahkemece, muvazaa iddiasının sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin verilen karar, Dairece ‘...Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre vekâlet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedeni yönünden; temlikin murisin iredesine uygun olarak yapıldığı, temlikin yapıldığı gün murisin hesabına davalı ... tarafından 34.430,00-TL paranın yatırıldığı, vekalet görevinin kötüye kullanıldığı iddasının kanıtlanamadığı açıktır.
Öte yandan; muris muvazaası hukuksal nedeni yönünden olaya bakıldığında; dosya kapsamına ve dinlenen tanık anlatımlarına göre, temlikin mal kaçırma amaçlı yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur. Şöyle ki, mirasbırakanın davacı mirasçılardan mal kaçırmasını gerektirecek bir sebep ortaya konulamamış HMK'nun 190, TMK'nun 6. maddeleri uyarınca davacılar muvazaa iddiasını kanıtlayamamışlardır.
Bu durumda temlikin gerçek satış olduğu sonucuna varılmaktadır.Hâl böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.’ gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamanın sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.
-KARAR-
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, E. 2018/898, K. 2020/3699, 9 Temmuz 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama