Yargıtay 1. Hukuk Dairesi E.2020/1312 K.2021/2479

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakan babası ...'ın maliki olduğu 116 ada 1 parsel sayılı taşınmazını satış göstermek suretiyle 14/05/1990 tarihinde davalı gelininin ağabeyi olan dava dışı ...e devrettiğini, onun da 05/11/1990 tarihinde murisin oğlu (davalının eşi) ...'a sattığını, ...'in ise çekişme konusu taşınmazı 28/08/1997 tarihli satışı işlemi ile davalının kız kardeşi olan dava dışı ...'e temlik ettiğini, onun da 09/05/2001 tarihli satış işlemi ile taşınmazı davalıya devrettiğini, yapılan tüm işlemlerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, murisin taşınmaz satışına ihtiyacının olduğunu, dava konusu taşınmazını satıp 1427 parsel sayılı taşınmazı aldığını, burada bir ev yaptığını, 15 yıl yaşadıktan sonra burayı da satıp bakımı için kendisinin yanına geldiğini, dava konusu taşınmazı satmak istediğinde murisin oğlu ...’in satın almak istediğini, ancak parası yetmeyince ...den borç aldığını, borcun teminatı olarak taşınmazın onun adına yapıldığını, daha sonra borcun ödenmesi ile taşınmazın eşi olan ...adına tescil edildiğini, daha sonra kardeşi ...'den tarla ve traktör alımı için borç alındığını ve yine dava konusu taşınmazın teminat olarak ...ye devredildiğini, borç ödenince de kendisine temlik edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, murisin taşınmazın devir tarihindeki amacının taşınmazın davalının eşi olan oğluna bağış olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, verilen karara karşı istinaf talebinde bulunulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, ilk derece mahkemesince verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, çekişme konusu taşınmazın davalıya temlikinin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu belirlenmek suretiyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu yönlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine.

.Ne var ki; harç, kamu düzeni ile ilgili olup, temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın re’sen gözetilmesi gereken hususlardandır.

Somut olayda; tüm dosya içeriğinden çekişme konusu taşınmazın davalıya devredildiği tarihte üzerinde bulunan yapının sonradan yıkılarak davalı tarafından 2002 yılında taşınmaz üzerine 3 katlı binanın yapıldığı anlaşılmakla, mirasbırakanın taşınmazı davalıya devrettiği tarihteki özellikleri göz önüne alınarak, arsa değerinden(252.900 TL) davacının payına (1/4) düşen değer üzerinden (63.225 TL) ilk derece ve bölge adliye mahkemesince harcın hesaplanması gerekirken bina ve arsa değeri nazara alınarak fazla harca hükmedilmesi doğru değildir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

İlk derece mahkemesi olan Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.09.2019 tarih 2019/61 Esas – 2019/263 Karar sayılı kararının 2. fıkrasının hüküm kısmından çıkartılarak yerine 2. fıkra olarak “ Alınması gereken 4.318.89 TL harçtan, peşin alınan 341,55 TL peşin harç, 2.592,60 TL tamamlama harcı olmak üzere toplam 2.934,15 TL harcın mahsubu ile 1.384.74 TL harcın davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına, peşin ve tamamlama harcı olarak davacıdan alınan 2.934.15 TL harcı davalıdan alınarak davacıya verilmesine ” cümlesinin yazılmasına,